Een toverbal die van kleur verschoot, een rolletje dubbelzoute Faam-drop, mentholpastilles van Rang. Emile Bode haalt herinneringen op aan het populaire snoepgoed uit de jaren 60 en 70.
Foto: Nationaal Archief.
Ongeveer zestig jaar geleden kregen we vrijdags van vader een kwartje om snoep te kopen. Met deze omgerekend 12 eurocent kon ik een pakje Bazooka Joe, een trekdrop en een klein rolletje dubbelzoute Faam-drop kopen. En dan had ik ook nog geld over voor een toverbal, die toen nog van kleur verschoot. Allemaal zijn ze (nagenoeg) verdwenen.
Ik herinner me dat drop populair was.Kruideniers hadden snoepautomaten aan de buitengevel hangen en daar kon je voor een dubbeltje een rolletje snoep kopen. Merken zoals Faam en Klarop waren erg populair, maar kunnen nu als museumstukken worden beschouwd. Net als de mentholpastilles van Rang. Toen de ouderen van nu als kind snoep kochten, werd dit meestal in zakjes verkocht door de plaatselijke kruidenier. Jamin bestond ook al en steeds meer snoep verscheen in verpakking. Om te beginnen de chocolade van Mars, Nuts en Bounty. En natuurlijk Treets, de chocoladesnoepjes met noot (nu M&M’s genoemd), die een ‘culinaire’ omweg waard waren.
Er werd veel meer kauwgum verkocht dan nu. Aan de onderkant van de markt voor 5 cent de mierzoete Bazooka Joe. In het middensegment P.K (15 cent), voor een kwartje de stoere Chiclets-kauwgum en mijn favoriet Wrigley’s doublemint. Verder had elke regio zijn eigen snoep. Zoals de zoete brokken in het zuiden, nu borsthoning genoemd. En de Brussels Manneke- dropjes van snoepfabriek Matthijs uit Hoogerheide. Veel oude snoepmerken zijn nog wel te koop, maar populaire zoetigheden van weleer, zoals duimdrop, ulevellen en stroopsoldaatjes leiden een kwijnend bestaan. “Strekdrop is nog wel populair”, vertelt snoepverkoper Jan Berends (80) van onlinewinkel Anneke’s snoepwaren. “Dat is bijna hetzelfde als trekdrop, maar deze drop zie je bijna niet meer.”
Anno 2026 worden de dropsoorten nog steeds goed verkocht, evenals jellysnoep en yoghurtgums. Steeds vaker zijn ze suikervrij en soms ‘veggie’ (zonder dierlijke producten). Laatst vulde ik bij een snoepwinkel een zakje voor mijn kleinzoon met klassiekers. Ik viel bijna flauw, want ik moest € 16 afrekenen. Snoep is de afgelopen zestig jaar gemiddeld tien keer zo duur geworden. Mijn kleinzoon keek in de zak met vooral klassieke smaken en zei: “Opa, eet jij de zak maar leeg. Jij bent toch een ouwe snoeper en ik heb liever een cherrytomaatje.”
Dit artikel staat in MAX Magazine nummer 44. Bent u geen abonnee, maar wilt u iedere week genieten van puzzels, weetjes, interviews en programma-informatie? U kunt hier abonnee worden.
Emile Bode is al 50 jaar journalist: 4 jaar regionaal, 38 jaar voor De Telegraaf en nu 8 jaar voor MAX Magazine. Hij is naast huishoudcolumnist ook schrijver van de meest uiteenlopende reportages. Bovendien heeft hij 17 boeken op zijn naam over allerlei facetten van het leven.
