Stilzitten is nooit haar sterkste kant geweest. Penney de Jager danste zich bij ‘Toppop’ het collectieve geheugen in en danst ruim een halve eeuw later nog altijd. Over stoppen peinst ze niet. Dansen zit in haar lijf, maar vooral ook in haar manier van leven. En wie haar naar vroeger vraagt, krijgt de kleurrijke verhalen er vanzelf bij.
Op 22 september 1970 was de ‘Toppop’. 56 jaar geleden. Er zouden er nog zevenhonderd volgen. Ad Visser was de presentator, maar de grote blikvanger was danseres Penney de Jager. Herinnert u zich het optreden van Julio Iglesias nog? Niet in de studio, maar in een grot: Penney, wild dansend, draaiend en met een witte boa zwaaiend rond de zingende Iglesias, die zijn lachen op een gegeven moment niet meer in kon houden. Penney is inmiddels 78 en geeft nog steeds dansles. Aan haar stem hoor je de energie die in haar lichaam zit. Penney praat zoals ze vroeger danste: zwierig, met nadruk en met een enorme vaart.
Prima ballerina
Dat ze op haar 78ste nog altijd zo actief is, beschouwt Penney allerminst als vanzelfsprekend. Penney: “Ik ben enorm gezegend dat ik dit lichaam heb. Dat realiseer ik me wel. Dansen is als eten en drinken voor mij. Dansen is mijn zuurstof. Ik was vijf jaar toen ik al wist dat ik prima ballerina wilde worden. Mijn vader had mijn kamer omgebouwd tot een kleine balletstudio en mijn moeder naaide mijn balletpakje. Ik wilde ‘De Zwaan’ in het Nationale Ballet worden. En dat werd ik.”
Eigengereid kind
De liefde voor dans zat er al vroeg in, maar ook het optreden ging haar op jonge leeftijd al gemakkelijk af. “Als klein kind stond ik in de huiskamer, achter de bank. Mijn ouders zaten met vrienden te borrelen en ik wilde de aandacht. Dan ging ik met een schoenendoos rond en zei: ‘Ik ga nu voor jullie dansen, maar ik wil daar tien cent voor hebben.’ Ik zie dat nog zo voor mij. Ik was een behoorlijk eigengereid meisje dat open en met veel fantasie de wereld betrad. Ik zag laatst een schoolfoto en daar zit ik dan met een hele grote beer. Dat was natuurlijk wel een beetje afwijkend, maar zo was ik. En iedereen accepteerde dat. Die beer heb ik nog steeds. Eigenlijk heb ik altijd mijn eigen wereld gecreëerd, maar ik was niet wereldvreemd hoor. Ik stond altijd open voor wat er verteld werd. Ik wilde immers wel de beste zijn.”
Benieuwd naar de rest van het artikel? U leest het in MAX Magazine editie 41. U kunt hier abonnee worden.
Tekst: Eric van Onna.
Foto: Sjoerd Derine
