Hans Spekman (60) wordt geboren in 1966 in Zevenhuizen. Krap een jaar later overlijdt zijn vader op 48-jarige leeftijd. Hij groeit op in wat hij noemt “een warm, maar arm gezin”. Na een loopbaan in onder andere de Utrechtse en landelijke politiek is hij sinds mei 2026 voorzitter van de FNV. Wij spreken hem over zijn jeugd, zijn drijfveren en zijn blijvende inzet voor mensen die een steuntje in de rug kunnen gebruiken.
Foto: ANP
Wat wilde u vroeger worden?
“Als klein ventje van een jaar of zes wilde ik iets met de natuur doen, iets met dieren.”
Hoe kwam dat?
“Ik ben opgegroeid in Zevenhuizen en in die tijd werd er DDT, een pesticide, op planten gespoten. Gevolg was dat bij ons in de buurt de spreeuwen bij wijze van spreken dood uit de lucht vielen. Ik dacht: dit is zielig. Ik ben ze van de straat gaan halen en begroef ze. Waar nog enig teken van leven in zat, nam ik mee naar huis en dan voerde ik ze met een pipetje.”
Dat jongetje van zes, wat was dat eigenlijk voor een mannetje?
“Een buitenspelend jongetje dat van voetballen hield. Maar ook een jongetje waar veel opgekropte boosheid in zat. Thuis was het ingewikkeld. Mijn vader overleed toen ik één jaar oud was. Ik had als klein jongetje al grote bewondering voor mijn moeder. Zij hield het hele gezin in haar eentje draaiende. Maar bij sportwedstrijden stonden er voor de andere jongens vaders langs de kant, bij mij niet. En dat doet iets met je.”
Hoe uitte die boosheid zich?
“Uit onvermogen sloeg ik weleens tegen een muur. Een keertje zo hard dat ik mijn pink brak. Ik ging ook weleens onder de tafel liggen. Dan trok ik mij terug met de kat Vlekkie. Het was mijn uitlaatklep. Eenieder gaat anders om met verdriet. Ik was een nakomertje en ben opgegroeid met drie oudere zussen. Die hadden ook ieder hun uitlaatklep. De ene zus werd heel zorgzaam, de andere trok zich terug en ik had een zus die vluchtte in de verdovende middelen.”
Benieuwd naar het hele interview? Dat leest u in MAX Magazine editie 43. U kunt hier abonnee worden.
Tekst: Eric van Onna.
