Een jaar na het overlijden van Rob de Nijs vertelt zijn vrouw Jet hoe het met haar en hun zoon Julius gaat. Over rouw, het gemis en hoe ze de muzikale nalatenschap van Rob levend wil houden…
Foto: ANP.
“Het gaat echt wel beter dan een jaar geleden”, vertelt Jet de Nijs (57) als we haar ontmoeten in een uitspanning in Veenendaal. “Maar het is nog steeds een enorm en zwaar gemis. Ik ben aan het genezen van een groot gat in mijn hart en dat gaat heel langzaam. Als ik het er nu weer over heb, schiet ik vol. Dan gaat de wond weer open. Nog steeds, elke dag als ik wakker word, reik ik mijn arm uit naar Rob om hem te voelen. En dan is er iedere keer weer het pijnlijke besef: hij is er niet meer.”
Veel ziekenhuisopnames
“De laatste tijd heb ik hele levendige dromen over Rob, die heel fijn zijn. Dan is hij weer de sterke man die ik heb leren kennen. Niet de fysiek breekbare mens die hij uiteindelijk was. Toch heb ik hem ook de laatste jaren niet als een afhankelijke, kwetsbare man gezien. Hij bleef mentaal heel sterk en zijn charisma, zijn aanwezigheid, was nog onverminderd krachtig. Dat heeft hem ook zo lang in leven gehouden na de diagnose parkinson in 2019. Hij is daarna heel vaak ziek geweest, met heel veel ziekenhuisopnames, waarbij hij meermaals op het randje van de dood balanceerde. Maar hij liet nooit los, daarvoor hing hij te veel aan het leven. Ondanks alles was dat voor hem nog steeds heel waardevol en iets om van te genieten.”
Het innerlijke
“Ik denk ook dat hij sinds zijn ziekte het leven op een andere manier is gaan waarderen. Hij voelde daardoor waar het écht om ging. Niet meer om materiële zaken of uiterlijk vertoon, maar om het innerlijke. Ja, je kunt wel zeggen dat ziek worden spiritueel een heel louterend proces voor hem is geweest. Als artiest stond hij al van jongs af aan in de belangstelling. Dat doet iets met een mens. Zijn ziekte heeft hem nederiger gemaakt.”
Lees het hele interview in MAX Magazine editie 13. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.
