Met angst voor het onbekende nam hij afstand van zijn grote soloshows. Cabaretier Bert Visscher (65) maakt ruimte voor het kleine. Met zijn nieuwe voorstelling ‘Bert Visscher 65, dat zou je niet zeggen!’ tourt hij samen met een strijkkwartet en pianist door het land. “Het blijkt ontzettend leuk te zijn.”
Foto: Eric Alferink
“Een andere weg inslaan was geen makkelijke keuze. Ik was bang om in een gat te vallen, maar ik voelde zo sterk dat ik nieuwe dingen moest gaan doen. Ook om mijn leven meer in balans te krijgen. Door die grote shows los te laten, valt er een stuk verantwoordelijkheid van mijn schouders. Ik heb meer tijd voor mijn gezin en vrienden. Hoewel onze zoon Mink net drie dagen het huis uit is. Als twintigjarige student wil je op eigen benen staan; logisch ook. Gelukkig woont hij in de buurt. Af en toe heb ik een kleine jankbui. Het is zo stil in huis. Net loop ik met een kronkel in mijn buik naar zijn oude zolderkamer. Ik ontkom niet aan ‘het legenestsyndroom’.”
Lege zaaltjes
“Het blijkt ontzettend leuk te zijn om met intieme voorstellingen te touren en het publiek zo te raken. En, ik hoef het niet meer alleen te doen. Onlangs sloeg de paniek wel even toe. Ik zat bij een voorstelling in theater Carré en dacht: ja, Visschertje, hier heb jij ook 104 keer gestaan en het is maar de vraag of je er ooit weer staat. Mocht ik terug willen komen met een soloshow… soms kriebelt het nog. Groot succes is verslavend. Als cabaretier had ik niet direct succes. Samen met medestudenten van de pedagogische academie vormde ik een cabaretgroep. Plakten we flyers op lantaarnpalen om onze optredens vol ongein aan te kondigen in jeugdhonken en cafés. Soms stonden er maar drie man of zelfs niemand. Ik gaf mezelf de kans tot mijn dertigste. Na een paar jaar durfde ik mijn baan in het onderwijs op te zeggen. ‘Ga ervoor’, zei mijn muzikale vader. Hij heeft zelf altijd spijt gehad dat hij die professionele gok niet durfde te wagen. Met mijn inmiddels overleden ouders had ik een kameraadschappelijke band. Ik kan ze nog steeds missen. Het was fijn om spontaan bij ze aan te kunnen wippen. Net als mijn vader kreeg ik twee jaar geleden prostaatkanker. In eerste instantie zakte ik door de vloer bij dit bericht. Mijn vader onderging een lijdensweg. Aan de andere kant was het ook zijn tijd om te gaan. Na het overlijden van mijn moeder was hij door het gemis helemaal de weg kwijt. Te laat is te laat, heb ik van zijn ziektebeeld geleerd. In tegenstelling tot mijn vader negeerde ik mijn klachten niet en was er snel bij. Het was een lichte vorm en het gaat goed, ik denk er ook niet meer aan.”
Benieuwd naar het hele interview? Dat leest u in MAX Magazine editie 2. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.
Tekst: Ingrid Spelt
