In een paar onbewaakte minuten wordt de accordeon van Pim Janssens (69) gestolen. De politie komt niet verder, dus gaat hij zelf op onderzoek uit. Wat volgt is een opmerkelijke zoektocht vol toevallige ontmoetingen, vasthoudendheid en onverwachte mildheid.
Foto: Roland J. Reinders
Als Pim Janssens, voorzitter en speler van Accordeon Vereniging Arnhem-Zuid (AVAZ) komt repeteren voor het jaarconcert in de Kruiskerk laat hij zijn instrument héél even onbewaakt achter. Hij moet via de zij-ingang naar binnen, omdat de hoofdingang alleen van binnenuit kan worden geopend. Een paar minuten, meer is het niet, staat zijn accordeon daar. Maar als Pim terugkomt, is zijn 16 kilo wegende instrument verdwenen. Ook twee professionele opnameapparaten zijn weg.
Klap was groot
“We hebben eerst overal in de buurt gezocht. Daarna heb ik aangifte gedaan.” De klap is groot, vertelt hij. “Ik speel al zo’n 25 jaar accordeon. Deze prachtige Scandalli kocht ik na mijn pensionering, om mezelf nog één keer iets heel moois te gunnen. Zo’n instrument is iets heel persoonlijks.” De politie komt niet verder en sluit het onderzoek. Pim geeft niet op. Hij speurt de buurt af, volgt verkoopwebsites en informeert bij accordeonzaken. Dan stuit hij op Marktplaats op zijn eigen opnameapparatuur.
“De verkoper vertelde dat hem ook een accordeon was aangeboden, maar die wilde hij niet verhandelen. Hij gaf mij de naam van degene die het hem aanbood.” Via die weg komt Pim uiteindelijk toch niet verder. Bij de kapper waagt hij een nieuwe poging. “Toevallig bleek een klant de persoon om wie het ging te kennen.
Ik kreeg een nummer, maar dat leidde weer nergens toe.” Na meer rondvragen weet Pim het adres van de ‘meenemer’ te achterhalen. “Ik zeg liever ‘meenemer’ dan dief”, zegt Pim. “Want dat klinkt meteen zo beschuldigend.”
‘Ik was zó opgelucht’
Hij gaat naar het huis en ziet de man in zijn voortuin klussen. “Ik ben rustig op hem afgestapt. Voor de zekerheid had ik een nabije buurtbewoner gevraagd 112 te bellen als het mis zou gaan. Ik had een eenvoudig bloemetje gekocht om de sfeer mild te maken.” De ontmoeting verloopt verrassend vriendelijk. “Als hij had geweten wat het instrument voor me betekende, zei hij, had hij het nooit meegenomen. Hij beweerde dat de accordeon inmiddels bij een inbraak bij hem ook weer was meegenomen. Vreemd vond ik.” Twee mannen in de buurt zouden meer weten, dus daar stapt Pim op af. “Zij hadden inderdaad wel een vermoeden. Ik maakte duidelijk dat voor mij maar
één ding telde: het instrument terug.” Even later staan die mannen met hun auto weer voor hem. In de kofferbak ligt de accordeon. Onbeschadigd, na drie maanden spoorloos te zijn geweest. “Ik speelde meteen een deuntje. Ik was zó opgelucht. Het heeft me geleerd dat je met niet opgeven en met vriendelijk blijven, veel bereikt.”
Tekst: Marloes de Moor
Dit artikel staat in MAX Magazine nummer 5. Bent u geen abonnee, maar wilt u iedere week genieten van puzzels, weetjes, interviews en programma-informatie? U kunt hier abonnee worden.
