Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 035 - 2019505

Het ticket van Mike Boddé

Naam: Mike Boddé
Geboren: In 1968 in Rotterdam
Beroep: Muzikant en voormalig cabaretier. Bekend van de tv-programma’s ‘Kopspijkers’, ‘De Mike & Thomas Show’ en ‘Podium Witteman’.
Woonplaats: Maarssen

n 1985 lunchte ik met mijn vrienden Michelle Mandos en Joren van der Pluijm, met wie ik op het Montessori zat, toen Tom Mulder op de radio zei: “Wie het eerst belt, heeft drie kaartjes voor ‘Live Aid’ in Londen.” De zin was nog niet tot mij doorgedrongen, maar Joren sprong op, rende naar de telefoon en belde het nummer. “We hebben ze”, riep hij even later.

Het was nauwelijks voor te stellen; we gingen naar een concert waar de beste popmusici van de wereld zouden optreden. Het enige probleem was dat ik thuis nog toestemming moest vragen. Ik was zeventien jaar en werd heel beschermend opgevoed.

Maar kennelijk zei ik met zo veel overtuiging dat ik de volgende dag naar ‘Live Aid’ in Londen ging, dat mijn moeder me niet tegenhield. Na een zware reis kwamen we om twaalf uur ’s nachts in het smerigste hotel ooit terecht. Schimmel stond op de muren. Er lag tapijt in de badkamer dat zó zompig was dat ik niet durfde te douchen. En ik word nog misselijk als ik aan het ontbijt denk. Maar in Wembley ging de hemelpoort open. Al die artiesten die we die dag zagen optreden. Je kunt het je nauwelijks nog voorstellen. Eerst Sade, Ultravox, Phil Collins, Howard Jones, noem maar op.

Howard Jones stal mijn hart. Nick Kershaw was ook supertof. Maar ja, toen kwam Queen met Freddie Mercury. Freddie die bonkte het hele stadion suf. Niet te geloven wat er toen gebeurde. En daarna kwam David Bowie. Bowie was toen veel bekender dan Freddie, en zag er honderd keer toffer uit. Maar ja, deze keer kwam hij toch mooi niet over Queen heen. En toen trad ook nog eens Paul McCartney op. Hij moest het hoogtepunt worden. Maar Freddie was de man die dag. Intussen stonden we tien uur in trance op onze benen, zonder water en zonder eten. Er zaten honderdduizend mensen in het stadion. Een godswonder dat er geen doden zijn gevallen. Mijn moeder moest eens weten in wat voor levensgevaarlijke situatie we eigenlijk verkeerden.

Toen ik thuiskwam, vertelde mijn moeder dat ze de hele dag voor de televisie had gezeten en alles had opgenomen. “Ik heb je ook nog op de televisie gezien”, zei ze. Moest ik alle banden bekijken. Eindelijk kwam er een schim voorbij. “Kijk, dit ben je”, zei ze, alsof ik de hoofdact van de dag was geweest. Het was een onvergetelijke dag, die me mijn leven lang is bijgebleven. Zelfs mijn kinderen zijn nog jaloers op me, omdat ik dit concert heb bijgewoond.

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren