Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 035 - 2019505

‘ Door dat olifantje weet ik dat dromen mag’

Naam: Bart Wolvekamp
Geboren: in 1971 in Balgoy
Woonplaats: Rotterdam
Opleiding: studeerde piano aan het conservatorium in Utrecht
Beroep: pianist, arrangeur en componist; hij begeleidde tal van artiesten en groepen, onder wie Wende Snijders.

Mijn ouders waren klassieke musici. Eind jaren zestig verhuisden ze van Rotterdam naar het plaatsje Balgoy, een dorp in Gelderland, waar ik in 1971 ben geboren. Zij bemoeiden zich nauwelijks met de plaatselijke bevolking.

Ook ik vond er geen aansluiting. Alles stond thuis in het teken van klassieke muziek. Mijn vader, die mij pianoles gaf, was een uitstekende leraar, maar hij was zo’n perfectionist dat hij mij verstikte. Ik kan wel zeggen dat hij mijn jeugd daardoor ernstig beknotte. Toen ik een keer blues op de piano speelde, dat een schoolvriendje mij had laten horen, barstte hij in woede uit.

Later verhuisden we naar Velp, in de buurt van Arnhem, waar ik naar de middelbare school ging. Rond mijn zestiende raakte ik bevriend met Dennis, een oudere Surinamer, en zijn vrouw Esje, van Indonesische afkomst. Vanaf dat moment veranderde mijn leven. Dankzij hen leerde ik muziek kennen van Otis Redding en Santana, Johnny Guitar Watson en Maze.

Een wereld ging voor mij open. Dennis wilde een grote band beginnen, meer dan tien man, en vroeg mij als pianist. Esje was de moeder van de band, die uit een gemêleerd gezelschap bestond. Als het even kon, zaten we bij hen thuis. Dan maakte ze heerlijk Indonesisch eten voor ons klaar. En altijd werd er gezongen, volksliedjes uit Indonesië, Suriname en de Molukken. Het was er veel leuker dan bij mij thuis en ik beschouwde hen als mijn tweede ouders. We traden een paar keer op met de band, maar het werd niet wat we ervan verwachtten. Ieder ging zijns weegs, zoals dat gaat, maar het contact met hen bleef altijd warm.

Esje overleed twee jaar geleden op 67-jarige leeftijd. Bij haar kist stond een mand vol olifantjes, waar haar hele huis vol van stond. De bezoekers mochten er één uitkiezen. Dus heb ik dit olifantje meegenomen. Het herinnert me aan die belangrijke tijd in mijn leven en aan Esje. Van haar en Dennis heb ik geleerd dat je mag dromen. Dat gevoel heb ik nooit meer losgelaten. Een zegen dat ik zulke mensen heb leren kennen.Watson en Maze. Een wereld ging voor mij open. Dennis wilde een grote band beginnen, meer dan tien man, en vroeg mij als pianist. Esje was de moeder van de band, die uit een gemêleerd gezelschap bestond.

Als het even kon, zaten we bij hen thuis. Dan maakte ze heerlijk Indonesisch eten voor ons klaar. En altijd werd er gezongen, volksliedjes uit Indonesië, Suriname en de Molukken. Het was er veel leuker dan bij mij thuis en ik beschouwde hen als mijn tweede ouders. We traden een paar keer op met de band, maar het werd niet wat we ervan verwachtten. Ieder ging zijns weegs, zoals dat gaat, maar het contact met hen bleef altijd warm. Esje overleed twee jaar geleden op 67-jarige leeftijd. Bij haar kist stond een mand vol olifantjes, waar haar hele huis vol van stond. De bezoekers mochten er één uitkiezen. Dus heb ik dit olifantje meegenomen. Het herinnert me aan die belangrijke tijd in mijn leven en aan Esje. Van haar en Dennis heb ik geleerd dat je mag dromen. Dat gevoel heb ik nooit meer losgelaten. Een zegen dat ik zulke mensen heb leren kennen.

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren