Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 035 - 2019505

Irene mocht niet haar hart volgen

Met prinses Irene heb ik altijd een speciale band gevoeld. Door haar ben ik gaan inzien hoe moeilijk de positie van de nummer twee, de reserve-opvolger, eigenlijk is. En dat zelfs als je bijna overbodig bent, jouw eigen geluk nog steeds een punt van discussie kan zijn in een heel land.

Dat werd ook wel duidelijk toen, nadat Irene al met Carlos Hugo de Bourbon de Parme getrouwd was, Margriet de reservekroonprinses was geworden en zich had verloofd met een gewone burger. Dat was nog nooit gebeurd. Maar ze kregen toestemming. Irene was omdat ze zonder de benodigde toestemming van het parlement was getrouwd, meteen uit de lijn van troonsopvolging verdwenen. Was dat haar eigen wens geweest?

Of was dat de consequentie van alle commotie rond haar huwelijk? Bij koninklijke huwelijken waren tot dan toe altijd twee personen aan elkaar gekoppeld vanwege titels, geld en land. Maar Beatrix, Irene en hun zussen mochten hun hart volgen, dat hadden Juliana en Bernhard hun dochters duidelijk gemaakt. Maar waarom juist de enige die volgens het oude boekje – namelijk met een prins van koninklijken bloede – trouwde dat niet mocht, is me eigenlijk nog steeds niet duidelijk. Er zijn aan beide kanten fouten gemaakt.

Van Nederlandse kant was men bang voor de populariteit van ons vorstenhuis, toen Irene katholiek werd en een ander beeld gaf over het regime van Franco in Spanje. Van Carlos’ kant en die van zijn familie was er een grote druk om met Irene als bruid te komen. Ze was niet zijn eerste keuze, maar wel de ideale tegenkandidaat voor prinses Sophia, de echtgenote van de andere mogelijke kanshebber op de Spaanse troon: Juan Carlos de Bourbon.

Het was een bizarre situatie, vol enorme tegenstelling. Irene, die Spaans had gestudeerd, sprak de taal veel beter dan haar echtgenoot, die in Frankrijk was geboren en opgeleid. Irene was beeldschoon en stamde van alle grote niet-katholieke vorsten af. Haar man Carlos Hugo van alle andere grootheden, zoals Lodewijk de Veertiende en zelfs een heiligverklaarde paus. Hun kinderen zouden echte Europeanen zijn; voor Spanje heel belangrijk, want zolang dictator Franco het land leidde, zou het land nooit bij de EEG, de voorloper van de EU, kunnen horen. Juan Carlos was getrouwd met Sophia van Griekenland, een zeer instabiele monarchie waarvan de leden altijd een gepakte koffer klaar hadden staan voor de zoveelste periode van ballingschap.

Sophia was niet rijk en Juan Carlos wist dat hij niet enorm rijk zou gaan worden van het koningschap. En zij zagen de rijke Bourbons en de zelfs als onmetelijk rijk geachte Oranjes als een enorme bedreiging. Toch wonnen ze. Waarom? Uit het recent verschenen boek ‘Om de liefde, voor de troon’ van Daniela Hooghiemstra wordt het me niet duidelijk. Ik heb Irene ooit gevraagd waarom ze zelf geen boek ging schrijven over haar leven. Antwoord: “Alles wat je hebt meegemaakt voor een boek nog eens te gaan herbeleven – het lijkt me vreselijk.”

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren