Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 035 - 2019505

Prinselijke adviezen

In 1918 verdwenen na het einde van de Eerste Wereldoorlog alle Duitse monarchieën die samen vanaf 1871 een keizerrijk vormden. Samen is wat eufemistisch gezegd. Het dominante koninkrijk Pruisen had de kleinere vorstendommen voorgehouden: steun de keizer en je houdt de illusie van een eigen land, of Pruisen slokt je op. De meesten kozen eieren voor hun geld en werden dus deel van het keizerrijk, maar hielden hun eigen grenzen, vlaggen en uiteraard hun bezittingen. Toen na de ‘Grote Oorlog’ een grote Duitse republiek ging ontstaan, moest per voormalige monarchie gekeken worden hoe om te gaan met de oude machthebbers. Voor heel Duitsland gold dat de adel werd afgeschaft. De titels werden deel van de familienamen. Prins Bernhard zur Lippe-Biesterfeld, die pas in 1916 van graaf tot prins was bevorderd, werd de heer Bernhard Prinz zur Lippe-Biesterfeld. Het predikaat ‘Doorluchtige Hoogheid’ bestond niet meer. Het voormalige prinsdom Lippe was mild voor zijn voormalige vorst en diens familie. Ze mochten alle bezittingen houden. Alleen de grote kasteeltuin rondom het charmante Slot Detmold, dat middenin de voormalige gelijknamige Lippense hoofdstad lag, moest openblijven voor de bevolking. Dat wás het al, alleen draaide de bevolking nu voortaan op voor het onderhoud.

Ik had een goed contact met Armin Prinz zur Lippe (1924-2015), de jongste zoon van de laatste vorst en dus een volle neef van ’onze’ Bernhard.

Hij werd door de bevolking van Lippe nog ‘Prins’ genoemd en zijn personeel sprak hem als ’Durchlaucht’ (Doorluchtigheid) aan. Ik heb hem een paar keer opgezocht op Detmold, waar hij honderduit vertelde over allerlei zaken. Hij was de tegenpool van zijn neef, met wie hij maar weinig contact had. Overtuigd pacifi st, zachtaardig en hondstrouw. Aan de Tweede Wereldoorlog, waarin hij als zeventienjarige was ingezet bij de luchtafweer, had hij trauma’s overgehouden. Hij kon niet meer jagen, wilde nooit meer iets wat leefde doden. En waar zijn neef urenlang aan de telefoon kon zitten, snauwde hij eenieder die hem belde min of meer af. Wie hem schreef, kreeg echter mooie lange brieven terug.

’Sehr Geehrter Herr’ schreven we aan elkaar. Maar ik noemde hem weer wel prins Armin. Voor één van zijn laatste verjaardagen stuurde ik hem een felicitatiebriefje waarin ik vroeg naar zijn geheim; hoe hij op zo’n leeftijd – hij liep tegen de negentig – nog zo fi t was. Hij antwoordde: “Fysiek: maaltijden op vaste tijden, liefst op de minuut. Dagelijks 15 à 20 minuten rek- en strekoefeningen. Vier à vijf keer per week een wandeling van dertig tot 45 minuten. Mentaal: lees dagelijks, liefst literatuur of boeken die je al eens lang geleden met genoegen hebt gelezen. Puzzel, schaak, bridge, een spel waarbij je je hersenen moet gebruiken, maar dat ook ontspanning geeft.

Of ga wat bouwen met de Lego van de kleinkinderen. Neem geen enkele tragedie te serieus, alles is vluchtig. Blijf waardig, voor jezelf en anderen. En geniet van gezelligheid. Ook al lijkt alles vroeger anders en beter te zijn geweest: je leeft nu.” Ik heb mij voorgenomen zijn goede raad te volgen en heb in elk geval al wat Lego besteld.

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren