Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 035 - 2019505

‘OUDERS MOETEN HUN KINDEREN MEER RESPECT BIJBRENGEN’

Tom Manting (64) uit Hoofddorp werd vorig jaar op 16 december tijdens het pinnen neergestoken voor de ogen van zijn vrouw Saskia (58). De twee daders zijn minderjarig. Het versterkte de roep om een messenverbod voor minderjarigen. Met MAX Magazine deelt Saskia haar verhaal.

Hoe vertellen we Pepijn nu wat er met opa is gebeurd?”, vroeg Saskia laatst aan haar zoon. Pepijn is haar kleinzoon, twee jaar oud. Te jong om zich later zijn opa Tom te kunnen herinneren. Maar op een dag, als hij groter is, zal hij vragen waar zijn opa is. Tom heeft zijn kleinzoon op 16 december 2019 nog in zijn armen gehouden. Niet wetend dat dat de laatste keer zou zijn. Saskia en Tom passen elke maandag in Utrecht op hem. Die dag stopten ze na het oppassen iets voor negenen ’s avonds met de auto bij winkelcentrum Toolenburg in Hoofddorp. Tom wilde nog even geld pinnen voor de huishoudelijke hulp.

‘HIJ KON GEEN KANT MEER OP’
“Het was bij een verlaten parkeerterrein, waar het donker en doodstil was. Eigenlijk niet zo’n veilige plek. Normaal gesproken zouden we misschien naar een andere geldautomaat zijn gereden. Mijn man werkte al veertig jaar als beveiliger bij een geneesmiddelfabrikant in Haarlem. Hij was gemaakt voor dat vak. Dat bracht met zich mee dat hij altijd erg voorzichtig en alert was. Maar ach, toch maar even pinnen, want bang uitgevallen was hij ook niet.” Saskia bleef wachten bij de auto. Terwijl ze bezig was op haar telefoon, zag ze vanuit haar ooghoeken twee jongens op hun tenen voorbij sluipen. “Tom stond met zijn rug naar ze toe en hoorde niet dat ze dichterbij kwamen. Anders had hij zich zeker omgedraaid. Toen hij dat wel deed, kon hij geen kant meer op. Met een karatetrap schopte één van de jongens hem tegen de grond. Tom is echt wel sterk, maar als 64-jarige kon hij niet op tegen twee jonge jongens. Toch hield hij één van hen stevig vast, zo van ‘jou laat ik niet los’. Tom kon niet tegen onrecht. Daarom verzette hij zich en vocht terug. Ik sprong uit de auto om hem te helpen, maar zag de tweede dader, die zijn gezicht had bedekt, met een groot mes zwaaien. Daarop ben ik terug de auto ingegaan en heb 112 gebeld.”

EEN WEEK VOOR ZIJN PENSIOEN
Terwijl Saskia het alarmnummer belde, stak de jongen haar man in zijn rug om zijn vriend te bevrijden uit Toms sterke greep. Tom liet los en zakte neer. “Daarna trapte die andere jongen hem nog twee keer vol in het gezicht”, vertelt Saskia aangedaan. Tijdens het wachten op de hulpdiensten belde ze haar jongste zoon, die nog thuis woont. Uit een andere auto stapte een vrouw die verpleegkundige bleek te zijn. “Zij heeft zich over Tom ontfermd totdat de ambulance kwam. Het was vreselijk. Hij verloor veel bloed, doordat hij bloedverdunners gebruikte. Dit gaat niet meer goedkomen, dacht ik op dat moment.” Tom bleek in zijn hart te zijn geraakt en overleed ter plekke, een week voordat hij met pensioen zou gaan. De daders maakten slechts honderd euro buit.

‘IS DIT ECHT GEBEURD?’
“Die eerste tijd heb ik in een roes geleefd. Elke ochtend werd ik wakker en dacht ik: is dit echt gebeurd? Het leek een boze droom. Ik kon het maar niet bevatten. Wat me wel goed deed, is dat Tom een mooi afscheid heeft gehad. Dat gaf troost. Ik kijk er met een warm gevoel op terug, hoe raar dat ook klinkt.”

‘HET WAREN NOG KINDEREN’
Na een paar dagen werden de verdachten opgepakt, na een melding van een leeftijdgenoot. Het bleek om twee jongens van vijftien en zestien jaar oud te gaan. “Geen drill-rappers of zo, maar pubers met ouders die goede banen hebben bij de politie en in het openbaar bestuur.” In de rechtszaal zag Saskia de jongens voor het eerst terug. “Smalle schoudertjes. Kinderen nog. Vijftien jaar is natuurlijk helemaal niks. Het was uiteindelijk niet hun bedoeling iemand te doden, maar het gebeurde toch. De vader van de ene jongen, die mijn man de messteek gaf, deed huilend zijn verhaal. We hebben mee zitten huilen. Zijn zoon had oprecht berouw. Daar voelde ik iets bij. Twee levens, dat van hem en dat van mij, zijn verwoest. Bij de ander, die nog trappen nagaf, had ik dat gevoel niet.” Op 17 juli van dit jaar werden de twee jonge daders veroordeeld tot tien maanden cel en jeugd-tbs. Daarnaast moeten zij Saskia een fl inke schadevergoeding betalen. “Door de dood van Tom zijn mijn inkomsten er enorm op achteruit gegaan. Ik ben zelf arbeidsongeschikt verklaard, nadat ik MS (multiple sclerose, red.) kreeg. De daders zullen mij heel lang moeten blijven betalen. De politie had mij er al op voorbereid dat ze als minderjarigen lage straffen krijgen, maar hierdoor worden ze toch hard geraakt.”

‘DIT MAAKT ZIJN DOOD IETS MINDER ZINLOOS’
Hoewel het vertellen van haar verhaal elke keer weer veel impact op haar heeft, doet Saskia het toch. “Ik wil aandacht voor het probleem. Dat maakt de dood van Tom iets minder zinloos.” Ze maakt zich zorgen om de jeugd. “Een verandering begint bij de ouders en op de basisschool. Die zouden kinderen meer respect moeten bijbrengen voor oudere mensen, voor de politie, voor de natuur en voor elkaar. Kinderen moeten weten dat het leven ook tegenslagen kent, dat je niet zomaar alles maar kunt krijgen. Deze jongens hadden snel geld nodig, omdat ze snoep, wiet en een nieuwe broek wilden kopen. Dat is toch ongelofelijk.” Haar missie leidde er mede toe dat de gemeente Haarlemmer meer een anti-messencampagne startte. Die moet bewerkstelligen dat jongeren hun steekwapens bij de politie inleveren. Saskia zou op den duur ook op scholen haar verhaal willen doen om jongeren ervan bewust te maken wat een mes teweeg kan brengen. Binnenkort verhuist ze naar Utrecht, om dichter in de buurt van haar oudste zoon te gaan wonen. “Het heeft er deels mee te maken dat de jongens binnenkort vrijkomen. Ik kom hen of hun ouders liever niet in Hoofddorp tegen. Bovendien doen veel plekken me hier aan Tom denken.”

SAMEN FIJN LEVEN GEHAD
Als ze over hem praat, hoe hij was, hoe ze hem mist en wat ze samen deelden, komen de tranen. Dapper veegt ze die weg. “Het lijkt nu een groot tranendal, maar mijn zoons en ik hebben ook weer lol met elkaar. Samen zijn we sterk. Ik ben blij en dankbaar dat Tom en ik samen zo’n fi jn leven hebben gehad. Hierdoor heb ik mooie herinneringen. We hadden een druk sociaal leven met veel visite, lekker eten en gezelligheid. Er was altijd veel aanloop en deze mensen zijn ook na zijn dood blijven komen. In die zin zie ik de toekomst rooskleurig.”

MISSCHIEN WEL EEN HONDJE
In Utrecht wil ze haar leven opnieuw vormgeven. “Ik denk erover om me aan te sluiten bij een popkoor of een toneelvereniging. Misschien neem ik een hondje. Jarenlang heb ik contrabas gespeeld. Dat is er nooit meer van gekomen. Mogelijk pak ik dat weer op. Ik ben gek op jazzmuziek.” Oppassen op haar kleinzoon Pepijn, ook dat wil ze graag weer doen. En op een dag zal ze hem vertellen over zijn opa.

 

 

 

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren