Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 035 - 2019505

Oogcontact met Diana

Prinses Diana heb ik één keer ontmoet. En dan overdrijf ik zeer. Er moet ergens in mijn huis een foto zijn, waarschijnlijk in één van de ruim 1.500 boeken die hier staan, waarop het lijkt alsof we elkaar ontmoeten. Zij kijkt me lachend aan en ik straal terug. Wie de foto gemaakt heeft, weet het niet meer. Wel dat ik één kopie had, in een tijd dat foto’s nog geprint moesten worden, nadat het rolletje was ontwikkeld.

De print was geregeld door een bevriende Engelse journalist, die deed waarvan ik toen nog droomde: fulltime schrijven over royalty. Ik was begin twintig en hij begin veertig en moest verschrikkelijk lachen toen ik hem het hele verhaal vertelde over mijn ‘arrestatie’ op de Floriade, die toen in Zoetermeer werd gehouden. Het was 1992 en bloedheet.

Voor iemand met hooikoorts en overgewicht niet de fi jnste dag om een bloemenshow te bezoeken. Prinses Margaret kwam er speciaal voor over vanuit het Verenigd Koninkrijk en had het weerbericht niet goed gelezen, want ze droeg een dikke panty onder haar open witte zomerschoenen met een dikke blokhak. Hoewel ze elk bloemetje leek te kennen en steeds vroeg wat de Nederlandse naam was, gingen de gesprekken die ze met haar gastheren niet verder dan: “Ah sunfl owers! In Dutch?” “Zonnebloemen, Your Royal Highness.” Om dan een beetje zelfvergenoegd te zeggen: “Helianthus annuus, in Latin.” Haar gastheren konden waarschijnlijk elke soort gras vanuit een vliegtuig herkennen, maar knikten toch elke keer vol bewondering alsof zij iets leerden van de zuster van koningin Elizabeth.

Ik was de enige journalist die zich voor dit bezoek had aangemeld en mocht daardoor dichterbij komen, denk ik, dan normaal gesproken het geval zou zijn geweest. Toen de wandeling eindigde bij het Britse paviljoen, liep ik gewoon met het gezelschap mee op weg naar een hapje en een drankje. De prinses pakte een glas van het blad af, greep haar tas en aangezien ik het dichtst bij haar in de buurt stond, stak ze haar hand uit en zonder me aan te kijken zei ze: “Hold.” En daar stond ik voor de prinses met haar glas in mijn hand. Ze pakte een sigaret, stopte hem in een pijpje, stak hem tussen haar lippen en stak de sigaret vervolgens aan. Al die tijd stond ze op nog geen meter bij me vandaan en was er nul oogcontact. Ze pakte het glas en wilde zich omdraaien, toen ik vroeg: “What are you drinking, Ma’am?”

Op dat moment kwam de medewerker van de ambassade aanlopen en zei dat ik wist dat er geen vragen gesteld mochten worden door journalisten. Margaret draaide zich om en gooide de inhoud van haar glas in mijn gezicht. “Ah, gin bitterlemon”, zei ik, terwijl mijn tong aan het vocht op mijn gezicht proefde. Ik werd door twee suppoosten van het terrein gesleept, maar diezelfde avond werd ik platgebeld door Engelse journalisten. Zonder er één te kennen, besloot ik mijn verhaal te doen aan een journalist van een Engelse tabloid, die me geen geld bood voor het verhaal, maar meteen ja zei op mijn verzoek om eens een dagje met hem mee te draaien. Hij hield woord en een paar maanden stond ik tussen het publiek bij een openbare verplichting van prinses Diana en was er vluchtig oogcontact. Misschien. Met dank aan prinses Margaret.

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren