Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 035 - 2019505

Happy end?

Het was slechts een kwestie van aftellen tot koning Albert zijn dochter Delphine weer in de armen zou sluiten. Wéér, want tot haar 25ste was Albert al veelvuldig in haar leven.

Hij was aanvankelijk een soort oom, die haar moeder regelmatig bezocht. Maar toen ze achttien was, had ze te horen gekregen wat ze eigenlijk al vermoedde; dat Albert haar vader was.

Hij was geen voorbeeldige vader. Niet voor haar en ook niet voor de kinderen uit zijn huwelijk met Paola. Ik ben geen psycholoog, maar het zou me niet verbazen als Albert een trauma heeft overgehouden aan zijn eigen jongste jaren. Zijn moeder, koningin Astrid, kwam kort na zijn geboorte om bij een auto-ongeluk in Zwitserland. Daarna waren het vooral kindermeisjes en gouvernantes die de rol van moeder vervulden. Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog bleef zijn vader met de kinderen in België en negeerde de opdracht van de regering om met hen naar Londen te vluchten.

Albert kreeg een nieuwe moeder in de vorm van zijn voormalige gouvernante Lilian Baels, met wie de koning tijdens de oorlog in het geheim was getrouwd en die meteen zwanger bleek te zijn. In 1944, toen de bevrijding naderde, werd het gezin als gijzelaars meegenomen naar Duitsland, waar ze vast werden gehouden in bunkers en oude cellen. Toen ze eindelijk bevrijd werden, bleek de Belgische regering het gezin niet meer terug te willen. Pas toen hij vijftien jaar was en Leopold ten gunste van zijn oudste zoon Boudewijn was afgetreden, kwam er weer iets van rust in het leven van de prins.

Hij was het tegenovergestelde van zijn stijve broer en bracht België in de internationale kijker toen hij met de prachtige Italiaanse prinses Paola Ruffo di Calabria trouwde. Ze had een gouden toekomst gehad aan het Belgische hof, als ze veelvuldig als visitekaartje voor België zou zijn ingezet. Maar toen Boudewijn zijn Fabiola vond, verdween Paola steeds meer op de achtergrond. Ze kwijnde weg in haar kasteel in Brussel en ging steeds vaker en langer op familiebezoek. Al snel had ze haar eigen leven en Albert ook. Toen ze zich toch verzoenden, zou het verleden het verleden blijven en zouden ze gaan voor de toekomst samen. Dat en de grotere rol als koning maakten dat hij Delphine in 1999 tijdens een telefoongesprek toebeet: “Je bént mijn dochter niet.” Om vervolgens de hoorn op de haak te gooien. Als hij dat toen niet had gedaan, dan was dit niet zo’n enorme affaire geworden, waarin hij alle respect van de Belgen verloor. Zelfs de kinderen uit zijn huwelijk – prins Laurent voorop – hadden Delphine al als zus geaccepteerd.

Hij liet zijn dochter zeven jaar procederen en zorgde bij elke stap voor uitstel of vertraging. Om vervolgens een week voor de defi nitieve uitspraak alsnog haar als kind te erkennen. En toch was ik ontroerd toen ik de foto zag van Delphine bij haar vader en diens echtgenote. Vooral voor Delphine. Maar toen ik de tekst las bij de foto, begon mijn bloed alweer te koken. “Tijdens onze ontmoeting in het Kasteel Belvédère heeft ieder van ons, in sereniteit en met empathie, uiting kunnen geven aan zijn gevoelens en ervaringen. Na het tumult, het lijden en de verwondingen, is het tijd voor vergeving, genezing en verzoening.” Ik kan me echt niet voorstellen waarvoor Delphine vergeving zou moeten vragen en welk lijden zij, of koningin Paolo, zou hebben veroorzaakt. Maar een happy end is het nog lang niet. Eerder de bevestiging dat Albert steeds zelf de touwtjes in handen is blijven houden.

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren