Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 035 - 2019505

Ad van Emmenes, een bevlogen sportjournalist

De kop is eraf in de Eredivisie. Onwillekeurig gaan dan soms de gedachten terug naar de jaren veertig, vijftig en zestig van de vorige eeuw. Toen tekende ir. Ad van Emmenes eerst op de radio en later op de televisie voor vlammende wedstrijdverslagen van competitieduels en interlands. Wat voor man was hij? Zijn (stief)dochter Lisa Verleur vertelt.

Bij paatje, zo noemde ik Ad altijd, stond alles in het teken van zijn werk”, vertelt Lisa Verleur (83) in haar sfeervol ingerichte aanleunwoning in Zwolle. “Met de kinderen bemoeide hij zich niet. Hun opvoeding schoof hij door naar mijn moeder. Toch ben ik altijd erg op hem gesteld geweest; ik keek ook enorm tegen hem op.”

Bekende Nederlander
“Ad was een hyperintelligente man, aristocratisch opgegroeid in een ‘rood’ nest. Reeds op jonge leeftijd trok de sportjournalistiek hem, maar van zijn moeder moest hij een echt vak leren. Razendsnel studeerde hij op de universiteit af als scheikundig ingenieur en begon in een laboratorium zijn geld te verdienen. De KNVB bood hem de mogelijkheid bij te klussen door artikelen voor het bondsorgaan te schrijven en op een gegeven moment mocht hij voor de VARA radiopraatjes over voetbal houden. Han Hollander was de man die de interlands versloeg en na diens dood nam Ad alle wedstrijden van het Nederlands elftal voor zijn rekening. In 1953 debuteerde hij op de televisie met Nederland-België. Sindsdien was hij een Bekende Nederlander.”

Encyclopedisch geheugen
“Die beroemdheid interesseerde hem totaal niet, Paatje had een rustige, beschaafde uitstraling. Wars van ijdelheid. Hij was goudeerlijk. Soms kritisch. Zijn populariteit dankte hij aan zijn eenvoud. Hij bezat bovendien een encyclopedisch geheugen. Opstellingen en scoreverloop van tien jaar eerder lepelde hij moeiteloos op. De avonden bracht hij hoofdzakelijk in zijn werkkamer door. Kranten lezen, stukken tikken. Mijn moeder zorgde voor het eten. Niet met een glas wijn erbij, want Ad was geheelonthouder en hij heeft nooit een sigaret of sigaar aangeraakt.”

‘Dat ir. hoefde van hem niet’
“Dat hij het zo ver heeft geschopt, is onmiskenbaar de verdienste van mama, die zich totaal voor hem wegcijferde. Tot diep in de tachtig bekeek hij voetbalwedstrijden, altijd vanaf de perstribune. Toen zijn ogen te veel achteruit gingen, kon dat niet meer. En door hartproblemen takelde hij steeds verder af. Op 19 juni 1989 stierf hij thuis in mijn armen. Mijn moeder overleed een week later.

Denkend aan mijn vader, zie ik een bevlogen sportjournalist. Een eenling, zeer op zichzelf. Om te ontspannen, speelde hij op zijn kamer op de harmonica en zong liedjes. Ach paatje. Ik ben trots wat hij heeft bereikt. O ja: dat ir. voor zijn naam hoefde niet van hem, maar zijn bazen bij radio en tv vonden dat leuk. En daarom vond hij het best.”

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren