Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 035 - 2019505

Klein bericht, groot drama

‘Mario had veel psychisch leed verzwegen’

Achter een klein krantenbericht gaat soms een groot drama schuil. Begin dit jaar meldde het Eindhovens Dagblad dat bij het Brabantse Heeze het stoffelijk overschot was gevonden van de vermiste Mario Teeuwen (51) uit Eindhoven. Zijn zussen Marion en Lucie proberen het verlies een plaatsje te geven. “Zullen we ooit weten wat er precies is gebeurd?”

Lucie: “Op 21 januari, bijna elf weken nadat onze broer was verdwenen, werd ik gebeld door een rechercheur. ‘Lucie’, zei hij, ‘in het bos langs de A2 is een stoffelijk overschot gevonden. Jullie moeten er rekening mee houden dat het Mario is…’ Daarmee wist ik genoeg; een politieman zegt zoiets nooit zomaar. Het was een enorme klap voor me, ik had toch steeds een sprankje hoop dat mijn broer nog leefde.”

Vaak ziek, veel gepest
Lucie: “Mario was de jongste bij ons thuis. Ons vader werkte bij Philips, ons mam had een wasserij/stomerij. Het was een gewoon Brabants gezin, waarbinnen Mario een beetje ‘n zorgenkind was. Hij was vaak ziek, kon daardoor dikwijls niet naar school en werd, naar wij pas veel later begrepen, behoorlijk gepest. Toch wist hij de havo af te ronden en haalde later met avondstudie het praktijkdiploma boekhouden.”

Vrienden had hij nauwelijks
Marion: “Je wist nooit wat er echt in hem omging. Vrienden had hij op jonge leeftijd nauwelijks. Later, toen hij lid werd van een schaakclub, werd dat wat beter.”
Adri Rovers, vriend van Mario: “Je kon met Mario veel plezier hebben. Maar hij kon ook omdraaien als een blad aan een boom en dan was-ie niet te genieten. Mario kon zich opeens heel erg opwinden over iets.”

Marion: “Op z’n 27ste ging Mario op zichzelf wonen, in een rijtjeshuis aan de Hortensiastraat in Eindhoven. Vandaaruit begon hij een administratiekantoor. Dat liep niet best, om het zachtjes uit te drukken. Mario was te goed van vertrouwen en had zich flink in de schulden gestoken. We hebben hem geld geleend in de hoop dat hij zo boven jan zou komen. Maar het was een puinhoop. Daar zijn we later pas achter gekomen. Onze broer was geen prater. Was hij dat maar wél geweest, dan hadden we hem misschien nog meer kunnen helpen.” Adri: Die schulden hield hij voor iedereen verborgen. Daardoor kon hij steeds dieper wegzakken.”

Dat greep hem enorm aan
Adri: “De dood van zijn moeder in 2013 deed hem veel pijn. Hij werd stiller en trok zich steeds verder terug. Mario hield van muziek. Ik ben vaak met hem naar concerten geweest. Maar ook voor die uitstapjes verloor hij steeds meer interesse. In de maanden voor zijn vermissing leek Mario zich steeds verder af te zonderen. Hij nam de telefoon niet meer op en reageerde niet op voicemails. Hij was de oude Mario niet meer.”

Lucie: “Op 27 oktober, kort voor zijn verdwijning dus, is zijn auto door de belastingdienst verkocht. Dat gebeurde op straat, middels een executoriale verkoop. Dat moet Mario enorm hebben aangegrepen. Vooral vanwege het gezichtsverlies. Toch klonk hij, toen ik ‘m op dinsdag 4 november aan de telefoon had, heel gewoon. We hadden het erover dat wij ’s zondags bij hem op bezoek zouden gaan, om onze vakantiefoto’s te bekijken. Ik heb tijdens dat gesprek niets bijzonders aan hem gemerkt.”

We weten niet waarom
Marion: “De volgende dag moet hij van huis zijn vertrokken. We weten niet waarom en met welk doel. Er stond voor de middag een zakelijke afspraak gepland, maar daar is hij niet geweest. ’s Morgens om 08.16 uur heeft Mario zijn computer uitgezet. De voordeur was op slot gedraaid, maar de ochtendkrant lag nog op de mat. Daar moet hij dus letterlijk overheen zijn gestapt. We weten ook dat hij zijn insulinespuit met een dagdosis insuline heeft meegenomen. Gekleed in een spijkerbroek en een jas, met medeneming van zijn portemonnee en mobieltje, is hij aan de wandel gegaan.”

Stapel post achter de deur
Lucie: “Zijn vermissing is pas op zaterdag 8 november opgemerkt, toen Mario niet reageerde op mailtjes van vrienden over een concert dat ze zouden bezoeken. Omdat hij ook niet kwam opdagen bij een afspraak met een kennis zijn we bij hem thuis gaan kijken. Daarbij viel ons meteen op dat zich achter de voordeur een stapel post had opgehoopt. Maar verder zag alles er ordentelijk uit en wees niets op een overhaast vertrek.”

Marion: “Naar wat er verder is gebeurd kunnen we alleen maar gissen. Mario kan zonder dat wij het wisten flink depressief zijn geweest. Ik heb onlangs zijn persoonlijke spullen bekeken en daartussen zat een verslag van een behandeling voor een burn-out die hij rond zijn 27ste had gehad. Ik las dingen die ik niet wist. Mario had veel psychisch leed verzwegen, waarschijnlijk om ons niet tot last te zijn. Misschien is hij gaan lopen met de bedoeling om op een afgelegen plek de dood af te wachten. Want die zou zonder zijn medicijnen zeker intreden.”

Wat deed hij met die pillen?
Lucie: “Wat ons nog altijd dwarszit is dat Mario kort voor zijn verdwijning een grote hoeveelheid pillen bij de apotheek heeft opgehaald. Die pillen hebben we nooit teruggevonden. Maar of hij ze heeft ingenomen zullen we nooit weten, want er is geen sectie op zijn lichaam verricht. Dat hoefde niet volgens de politie omdat er geen aanwijzingen waren voor een misdrijf.”

Marion: “Omdat Mario niets had geregeld en er alleen maar schulden waren, hebben we zelf voor de uitvaart gezorgd, met na afloop bij mij thuis een herdenkingsbijeenkomst.”
Lucie: “Omdat ook onze ouders zijn overleden hebben Marion en ik alleen elkaar nog. De urn met Mario’s as staat bij mij op de schoorsteenmantel, tussen die van ons pap en ons mam. Soms moet ik glimlachen als ik denk aan zijn droge humor. Maar even vaak komen de tranen als ik besef dat we ‘m nooit meer zullen zien. Het zal allemaal tijd nodig hebben…”

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren