Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 035 - 2019505

Karin Bloemen

Karin Bloemen (1960) is cabaretière, zangeres en actrice. Ze speelde onder meer in theatergroep Purper en maakte diverse theater­shows waaronder ‘La Bloemen’, ‘Kameleon’ en ‘De Diva en de Divan’. We spreken Karin Bloemen deze week naar
aanleiding van de reprise van haar theatershow ‘Witte Nar’.

Oh, wat heb ik toch een leuke show!, dacht ik toen ik na maanden weer begon met de reprise van ‘Witte Nar’. Van die kleine dingen: ‘Oh ja, mijn arm omhoog, dat deed ik altijd.’ Je blijkt een soort fysiek geheugen te hebben, waardoor je lijf nog weet hoe het ging. Dat is het mooie van ouder worden. Je krijgt er steeds meer vertrouwen in dat alles vanzelf weer boven komt. De eerste voorstelling was echt een aha- erlebnis. Natuurlijk hadden we wel gerepeteerd, maar met het publiek erbij komt de show helemaal tot leven.

Het afgelopen jaar kreeg ik wel eens kritiek of slechte recensies, maar toen ik er weer stond, dacht ik: bekijk het maar! Ik vind hem zelf hartstikke leuk! Wat de voorbereidingen op de show erg leuk maakte, was de veertienjarige stagiaire die we sinds enige tijd hebben. Zij loopt mee en leert wat produceren, acteren en muziek maken inhoudt. Zo mocht ze meekijken bij de techniek en het management, en was ze in mijn kleedkamer bij de make-up. Het is bijzonder om haar erbij te hebben, omdat je ineens alles door de ogen van een jonge meid ziet. Dingen die voor mij heel gewoon zijn, zijn dat voor haar helemaal niet. Ze reageerde overal zo onbevangen op. Dat je ’s avonds op toneel veel zwaardere make-up gebruikt dan overdag, nooit je nek mag vergeten te schminken, dat je een jurk altijd klaarlegt met de rits open, zodat je er snel in kunt stappen. Voor haar was dat allemaal volstrekt nieuw. Ze was ook verbaasd dat niemand nerveus was en had het idee dat iedereen voor de show zou stuiteren van de stress. Ook wel logisch. Voor een meisje van veertien is op een podium staan voor achthonderd mensen zo’n beetje het allerengste wat je kunt bedenken. Voor mij is het de normaalste zaak van de wereld.

Stoute dingen zeggen
Ze vond het ook gek dat ik vijftig voorstellingen in een seizoen speel: “Vijftig keer hetzelfde!” Maar het is vijftig keer totaal anders. Ik improviseer altijd graag en ontleen daar veel plezier aan. Dan mag ik namelijk stoute dingen zeggen, die helemaal niet in het script staan. De eerste avond ging een zender kapot, waardoor een harde knal door de zaal klonk. Ik riep:  “Oh god, Al Quaida is hier.” Het publiek moest hard lachen, want het had wel door dat die knal niet helemaal bij de show hoorde. Erg geestig vind ik dat soort situaties. 

Brave muts
Voor de tv-opname moet de voorstelling echter wel helemaal strak verlopen. Daar kijk ik naar uit, juist omdat het zo precies moet. Ik heb vijftig voorstellingen om ervoor te zorgen dat het perfect gaat. Dan let ik op mijn woordkeuze, de zinsopbouw, dat ik geen “uh” of “ah” zeg, dat er geen enkele twijfel is, ik elke toon zuiver zing en elk loopje precies zo doe als we het bedoeld hebben. Heel fijn om te doen. Als mijn kinderen komen kijken, heb ik hetzelfde. Dan ben ik echt een brave muts en doe heel erg mijn best om alles zo goed mogelijk te doen. Ik verheug me nu al op hun komst!

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren