Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 035 - 2019505

Schoonzussen door dik en dun

Toos (77) regelt een pluim voor schoonzus Corrie (88) Al meer dan vijftig jaar komen de schoonzussen bij elkaar over de vloer. Toos staat elke keer versteld van de kracht van Corrie. “Ze klaagt nooit, ook niet als ze het zwaar heeft.”

Toos (77): “Toen ik in 1963 verkering kreeg, leerde ik Corrie kennen. Onze mannen waren broers. Ik was wijk­verpleegkundige en kwam op mijn brommer bij de familie op bezoek. Ik heb altijd veel respect voor haar gehad. Haar moeder is jong overleden en als oudste dochter van tien nam zij veel zorgtaken op zich. Toen haar man jaren later ziek werd, heeft ze hem meer dan twintig jaar verzorgd. Maar ook nu is het leven niet makkelijk voor haar. Twee keer per week moet ze naar het ziekenhuis voor nierdialyse. Dat is zwaar en ze voelt zich er vaak flink beroerd door. Graag wil ik haar laten weten dat ze een topvrouw is en een pluim verdient. Ze klaagt nooit, ook niet als ze het zwaar heeft.”

Leven ging door
Corrie (88): “Wat ontzettend lief! Het voelt niet bijzonder, maar als je het zo opsomt… Het zal wel door de leeftijd komen, maar ik merk dat ik de laatste tijd wat nostalgisch wordt en veel herinneringen ophaal. De tijden zijn erg veranderd. Vroeger was het de normaalste zaak dat je thuis meehielp. Mijn vader was een lieve man en we waren na het overlijden van mijn moeder allemaal verdrietig. Er werd niet over gepraat, omdat het te gevoelig was. Het leven ging gewoon door.

Drukke tijden
Dat was ook het geval toen mijn man ziek werd. Hij was tuinder. Toen hij niet meer kon werken, hebben onze acht kinderen en ik zo lang mogelijk het bedrijf draaiend gehouden. Dat waren drukke tijden, maar het was niet anders. Bijna twintig jaar geleden is er een nier verwijderd en sinds een kleine vijf jaar werkt de andere ook niet meer. Dat betekent dus dialyse. Dat is erg vervelend. Twee keer in de week word ik per taxi naar het ziekenhuis gebracht. De medewerkers van de dialyse afdeling zijn zo lief en zorgzaam. Een van mijn kinderen – ik heb er acht, veertien kleinkinderen en vier achterkleinkinderen en ze wonen allemaal in de buurt – komt me ophalen. Dat is erg prettig, want vlak na de dialyse ben ik altijd erg moe.”

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren