Onlangs verhuisde hij naar een verzorgingshuis. Zo kan voormalig presentator en tuinman Rob Verlinden 24/7 een beroep doen op de zorg. Maar dat wil niet zeggen dat hij achter de geraniums zit. Rob is net terug uit Spanje, maakt dagelijks tuinfilmpjes voor zijn sociale media, én geniet van een prille nieuwe liefde.
Foto: Roland J. Reinders
“De beslissing om in een verzorgingshuis te gaan wonen, was niet lastig. Ik ben een realist en door evenwichtsstoornissen, veroorzaakt door de ziekte van Parkinson, val ik steeds vaker.
Het is fijn als je op een knop kunt drukken en er direct hulp is. Verder is mijn leven niet zo veel veranderd. In mijn appartement ga ik mijn eigen gang: de dag begint al om vijf uur ‘s ochtends met sporten, krachttraining en tien minuten op de hometrainer. Ik woon nog steeds dicht bij mijn dochter Fleur. ‘Pap, kom je bij ons wonen?’, vroeg ze nadat mijn ex-man acht jaar geleden de relatie verbrak. Ik was nog maar net uit het ziekenhuis en herstellende van een zware longontsteking en stond er opeens alleen voor. Bij mijn dochter had ik mijn eigen optrekje. Met drie generaties bij elkaar wonen, is ongelooflijk leuk. Ondanks dat ik me weinig met Fleur en haar gezin bemoeide, voel je elkaars nabijheid. Die periode heeft veel voor mij betekend. Ik ben ook stapelgek op (al) mijn kleinkinderen en achterkleinkind.”
Rock-’n-roll-leven
“Ik geef liever niet toe dat ik ziek ben: ik wil nog zo veel en sta positief in het leven. Naast de ziekte van Parkinson heb ik ook een langzaam groeiende vorm van prostaatkanker en ik ben 35 jaar hiv-positief. Ik zeg ook altijd grappend: ik kan kiezen waar ik uiteindelijk aan dood ga. Na de scheiding met de moeder van mijn dochters Fleur en Roos leefde ik een rock-’n-roll-leven en ontdekte ik mijn fascinatie voor de liefde met mannen. Dat ik op mannen viel, sluimerde diep vanbinnen, maar dat stopte ik als puber al weg. Ik kom niet uit een nest waar over homoseksualiteit gesproken werd. Bovendien werd ik oprecht verliefd op mijn ex-vrouw. Mijn geaardheid was ook niet de reden van de scheiding. Dat ik hiv- positief ben, heb ik lang voor mezelf gehouden. In die tijd waren mensen bang dat ze aids kregen door alleen een hand te schudden. Twee jaar na de diagnose kwam er gelukkig een goed medicijn beschikbaar. Nog steeds kom ik soms discriminatie tegen door onwetendheid en vooroordelen. Je leest dat jongeren tegenwoordig weer vaker onveilige seks hebben. Ik liet me in de tijdsgeest van vrije seks meeslepen, maar ik zou nu tegen die jongeren willen zeggen: vrij veilig. Jarenlang pillen slikken is ook geen pretje.”
Lees het hele interview met Rob in MAX Magazine editie 16. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.
Tekst: Ingrid Spelt
