Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 035 - 2019505

‘Als Jip komt, hangt er opwinding in de lucht’

Jekkers, Sweety, Jip, Nimo en Bertje… Naar die speelse namen luisteren enkele honden en poezen die met hun baasjes regelmatig voor de Stichting Knuffeldier bezoekjes afl eggen aan demente bewoners van zorgcentra. Nu nog in zeven tot acht regio’s, maar over niet al te lange tijd (als corona echt voorbij is) hopelijk landelijk.

De plotselinge aanwezigheid van een huisdier op een dementieafdeling doet soms wonderen.” Fons Langemeijer van de Stichting Knuff eldier blíjft zich verbazen over het eff ect ervan. Als hij met vrijwilligers en hun hond, poes of cavia op bezoek gaat bij dementerende bewoners van een zorgcentrum gebeurt er, naar hij zegt, “altijd wel iets bijzonders”.

OPEENS GAAN DE HOOFDEN OMHOOG
“Dit is prachtig werk”, benadrukt Langemeijer (67), medeoprichter van de stichting, die in 2014 een dementerende vriend bijstond en zo hoorde van de behoefte aan contact met huisdieren. “Je stapt een wat troosteloze wereld binnen. Mensen zitten in hun eigen wereld in hun kamer of de eetzaal, laten hun hoofd hangen of staren voor zich uit, hebben een pop op schoot of een mechanische poes of zeehond die ze voortdurend aaien. Er wordt hen soep gevoerd of brood. En dan ineens is er dat vrolijke échte hondje of een poes die reageert als je haar aanraakt. Een dier dat je aankijkt, blaft of miauwt, misschien wel aan je hand likt – dát maakt iets los… Dan gaan de hoofdjes weer omhoog.”

‘DAT IS TOCH FANTASTISCH’
Maar ‘het wonder’ geschiedt meestal als Fons Langemeijer of de vrijwilligers weer vertrokken zijn. “We horen dan terug wát er is gebeurd. Illustratief is het verhaal over twee oudere dames die dag in dag uit volledig in zichzelf gekeerd aan tafel zaten. Toen één van onze vrijwilligers met haar hondje bij hen was geweest, leek daardoor het isolement doorbroken. Ze begonnen met elkaar te praten. Over het hondje dat bij hun op bezoek was en dat ze hadden mogen aanraken, hadden mogen knuff elen. En ze praatten over vroeger. Hun gesprek duurde wel anderhalf uur, hoorden we. Dat is toch fantastisch?!”

HERINNERINGEN AAN EIGEN HUISDIER
Ook als 59-jarige pianolerares Mieke Mostart met Jip, haar vijfjarige kruising van een golden retriever en een witte herder, het tweewekelijkse bezoekje brengt aan woonzorgcentrum Overbos in Heemstede, hangt er opwinding in de lucht. “Bewoners weten al dat wij weer komen, onze komst is ook aangekondigd op een poster”, zegt Mieke. “Vooral de bewoners die een hond hebben gehad, verheugen zich daarop.” Dat geldt ook voor Mieke Mostart zelf. “Het is telkens bijzonder. Sommigen zijn heel blij ‘witte Jip’ te zien, het doet ze hun eigen hond herinneren. Maar als je dan vraagt hoe die hond heette, of wat voor ras het was, weten ze dat meestal niet meer.”

GRAAG LANDELIJK
Nu de corona-epidemie lijkt te luwen, is de Stichting Knuff eldier (met vijftig à zestig vrijwilligers) weer druk bezig met het opstarten van ‘knuff eldierbezoekjes’ in de circa 45 aangesloten zorgcentra in Heemstede, Hoorn, Zoetermeer, Den Haag, Alkmaar en Roosendaal. “We willen graag landelijk gaan”, besluit Fons Langemeijer. “Maar daar hebben wel fi nanciële steun bij nodig.”

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren