Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 035 - 2019505

Frans Halsema’s ziel zit nog in die piano

Deze rubriek gaat over voorwerpen waaraan een bijzondere herinnering of gebeurtenis is verbonden. Een voorwerp dat altijd een plekje in iemands hart én huis zal behouden. Heeft u ook een mooi verhaal? Laat het ons weten via redactie@maxmagazine.nl o.v.v. ‘Dit gooi ik nooit weg’.

Naam: Coen Verbraak
Geboren: In 1965 in Amsterdam, waar hij na een verblijf in Groningen weer woont.
Beroep: Journalist en programmamaker. Hij won onder andere de Zilveren Nipkowschijf voor zijn programma’s ‘Kijken in de ziel’. Zijn laatste documentaire is ‘Molukkers in Nederland’, waar recent ook een boek van is verschenen: ‘De Molukkers. Een vergeten geschiedenis’.

Tijdens een interview met journalist Eva Hoeke, de dochter van pianist Rob Hoeke, vertelde ik haar trots dat ik ooit op de piano van Frans Halsema had gespeeld, wat ik heel bijzonder had gevonden. Ik werkte indertijd samen met zijn weduwe Ria Groeneveld, zo was ik bij haar thuisgekomen. Toen Ria dat in ‘Het Parool’ las, belde ze me op en vroeg me of ik de piano van Frans misschien wilde hebben. Halsema kocht die piano voor zijn soloprogramma ‘Ik, ik en nog eens ik’, nadat hij jarenlang succesvol samen met Gerard Cox had opgetreden. Wellicht dacht hij dat hij meer was dan de helft van het succes, maar het publiek bleek minder interesse te hebben in Halsema als solist. Wat jammer is, want hij had een prachtige stem en zong mooie teksten, meestal geschreven door Michel van de Plas. Omdat hij zijn programma in het donker begon, had hij op de twee middelste C’s fluorescerende verf gespoten, zodat hij kon zien waar hij zijn handen moest plaatsen. Het is iedere keer een magisch moment als ik ’s avonds die toetsen zie oplichten. Ik speel er dagelijks op, wat ik als een aangename verplichting beschouw. Het is een lage piano, want hij moest eroverheen naar de zaal kunnen kijken, met een warm geluid. Ik zal het woord niet gauw gebruiken, maar het is een bezield instrument. Toen ik voor het eerst het lied ‘Voor haar’ speelde, leek het alsof de piano het herkende, zo soepel bewogen de toetsen onder mijn vingers. Die piano is onderdeel van zijn leven geweest en maakt nu onderdeel uit van dat van mij. Ik heb Halsema nooit ontmoet, hij is maar 44 geworden, toch is hij dagelijks aanwezig. Ik kan veel van zijn liedjes spelen, helaas heb ik niet zo’n mooie zangstem als hij, dus mijn zoon en mijn vriendin zijn de enigen die mijn vertolkingen horen.

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren