Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 035 - 2019505

Reportage: VLIEGEN IS GEEN PRETJE MEER

Onze eindredacteur Theo Eijspaart (65) vloog vorige week met zijn vrouw naar Málaga om hun huisje aan de Costa del Sol te bezoeken. Dat doen zij meerdere keren per jaar, maar aan deze reis was na het openen van de grenzen niets routineus. Hij doet verslag van één van de eerste vakantievluchten vanaf Schiphol.

De eerste en laatste keer dat wij mondkapjes droegen was in maart, toen we halsoverkop Spanje moesten verlaten, vlák voordat het land voor lange tijd op slot ging. Die mondkapjes konden we kopen bij onze vaste taxichauffeur Miguel, die ons naar het vliegveld van Málaga reed, en hebben we pas weer afgezet toen we veilig thuis in Nederland waren.

‘DURVEN WE HET RISICO AAN?’
Angstvallig hielden we de afgelopen maanden het coronanieuws in eigen land en Spanje bij. We hadden immers al lang van tevoren een vlucht in juli geboekt. Toen de metingen ook daar steeds gunstiger uitpakten, Spanje de grenzen weer opende en onze regering ook dit land op ‘geel’ zette, begonnen de kriebels: durven we het wel? We hadden de coronaperiode zo voorzichtig geleefd, gaan we dan nu dit risico aan?

TEGENSTRIJDIGE INFORMATIE
We hakten de knoop door, lazen ons zo goed mogelijk in en stuitten op allerlei tegenstrijdigheden. Het ‘AD’ interviewde een expert in ventilatie die beweerde: “Ik zou niet vliegen, mondmaskers zijn niet genoeg.” Transavia, de maatschappij waarmee we gaan vliegen, zegt echter: “Het risico op besmetting aan boord is laag. De lucht wordt steeds ververst. De moderne luchtfi lters (HEPA-fi lters) aan boord van al onze vliegtuigen maken de lucht vrij van ziekteverwekkers. De combinatie van goede ventilatie, luchtfi lters en de droge lucht beperkt het risico op verspreiding van het virus.” Enkele dagen voor de reis krijgen we van Transavia een link gemaild waarmee we een gezondheidsverklaring van het Ministerie van Volksgezondheid kunnen downloaden, printen en invullen. Transavia meldt: “Voordat je aan boord kunt stappen, moet je een ingevulde gezondheidsverklaring laten zien.” Maar in de verklaring zélf staat dat we deze bij onze reisdocumenten moeten bewaren “zodat deze op uw bestemming kan worden gecontroleerd”. En op Rijksoverheid.nl staat: “Op de luchthaven van aankomst wordt steekproefsgewijs gevraagd om de gezondheidsverklaring te tonen.”

‘BEPAALD NIET GERUSTGESTELD’
We schrikken van een fi lmpje op social media van chaotische taferelen op het vliegveld van Mallorca, waar tientallen reizigers met mondkapjes en een formulier in de hand elkaar na de landing verdringen voor een balie. De avond voor vertrek wordt in ‘Op1’ gesproken over vakantievluchten met onder meer medewerkers van Transavia, Corendon en TUI. We worden niet bepaald gerustgesteld door opmerkingen als “Stel, een gezin met twee kinderen gaat vliegen en één ervan is een beetje verkouden. Dat zeggen ze natuurlijk niet, want dan zijn ze hun geld kwijt” en “Mocht een passagier gaan hoesten, dan hoeven ‘slechts een paar rijen’ in quarantaine…”

HOEZO, MONDKAPJES?
Voorzien van een voorraad mondkapjes en sanitaire gels komen we bijtijds aan op Schiphol, waar direct al bij de ingang een bord verzoekt een mondkapje te dragen. In ruimtes waar het niet mogelijk is anderhalve meter afstand te bewaren, is een mondkapje verplicht: bij de securitycheck, bij het boarden en uiteraard in het vliegtuig zelf. Maar het valt op dat veel mensen ook in drukke ruimtes geen kapje dragen of hij zit in de hals, op de kin of bungelend aan één oor. We vragen ons angstvallig af: houden die mensen straks aan boord wel hun kapje op?

GEEN ENKEL TOEZICHT
“Luchthavens hebben de inrichting aangepast en geven met looproutes zoveel mogelijk aan hoe u bij de gate komt. In wachtruimtes zijn stoelen buiten gebruik. Medewerkers van de luchthaven controleren zoveel mogelijk op 1,5 meter afstand houden”, beweert Rijksoverheid.nl. Op Schiphol klopt dat in ieder geval niet: in de gangen, toilet- en wachtruimtes wordt geenszins toezicht gehouden op het afstand bewaren. En bij de gate is geen enkele zitplaats afgezet. Het toestel blijkt tot onze verrassing bomvol te zitten.

Transavia zegt namelijk op hun site: “Wij zullen indien mogelijk passagiers een stoel toewijzen met zoveel mogelijk ruimte om zich heen.” We zitten mannetje aan mannetje, rij aan rij. Ieder met een mondkapje op, dat wel (en mijn vrouw voor de zekerheid een spatbril). Nog nooit heb ik me zo ongemakkelijk gevoeld met een vreemde zo dicht naast me.

Er is absoluut geen sprake van een uitgelaten vakantiestemming. De ventilatie loeit de hele vlucht lang en wij frommelen onder onze kapjes door een M&M naar binnen of een slokje water. Opgelucht stappen we na drie uur vliegen uit op Málaga Aeropuerto, waar Miguel ons opwacht, met kapje uiteraard. En die gezondheidsverklaring? Daar is noch in Amsterdam, noch in Málaga naar gevraagd…

 

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren