Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 085 - 888 1881

Bastaards aan het hof

Honderden jaren lang werden de buitenechtelijke nakomelingen door de Europese koningen en prinsen keurig behandeld. Ze groeiden op aan het hof, kregen een titel en zelfs een wapenschild waaruit duidelijk bleek wie hun vader was.

Die hoffelijke wijze van omgaan met buitenechtelijke kinderen had een reden. Prinsen en prinsessen werden vaak om dynastieke redenen uitgehuwelijkt aan telgen van andere vorstenhuizen. Land, macht, aanzien en geld werden vaak als belangrijkste reden gezien voor een huwelijk tussen prinsen en prinsessen. Liefde speelde geen rol. Tussen de vijftiende en achttiende eeuw deed men er niet moeilijk over als een koning of een prins een maîtresse had met wie hij samenleefde en een gezin had. Na de Franse Revolutie werden buitenhuwelijkse kinderen kortstondig gelijkgesteld met de huwelijkse kinderen. Dat betekende dat buitenechtelijke kinderen van prinsen en koningen op het schavot en onder de guillotine belandden, maar de buitenechtelijke kinderen van burgers, die door de macht van de kerk volledig buitenspel stonden, kregen dezelfde status als de wettige (dus uit een huwelijk geboren) kinderen.

De Code Civil uit 1804, die nog steeds in grote lijnen de basis van onze wetgeving vormt, voerde het aloude gebruik weer in: ‘Bâtards ne succèdent point’ (Bastaards erven niet). Het liefdevolle huwelijk van de Britse koningin Victoria met de Duitse prins Albert van Saksen-Coburg-Gotha zette ook de lijn voor toekomstige koninklijke huwelijken. Die moesten, gearrangeerd of niet, gelukkig lijken. Minnaressen, laat staan hun kinderen, bestonden gewoonweg niet. De media negeerden ze en wie er wel over publiceerde, wist zich verzekerd van de woede van het hof, andere media én de fans van het vorstenhuis. Ik heb het zelf meegemaakt toen ik in 1992 foto’s in handen kreeg van prins Bernhard met zijn vroegere minnares Hélène, door hem ‘Pussy’ of ‘Poupette’ genoemd, met hun dochter Alexia.

De foto’s kwamen, dat kan ik nu wel onthullen, bijna rechtstreeks van de prins af. Alexia zat niet goed in haar vel en wilde meer erkenning als dochter van de prins door in een Nederlands tijdschrift, in dit geval weekblad ‘Weekend’, naast haar vader – Bernhard – en moeder te staan. Geen enkele krant of tijdschrift schreef over de onthulling. Pas na zijn in 2004 postuum gepubliceerde interviews waarin de prins het bestaan van twee dochters erkende – naast de Franse Alexia was er ook de Amerikaanse Alicia – schreven al die kranten dat het bestaan van de halfzussen van onder meer koningin Beatrix ‘algemeen bekend’ was.

In België werd onlangs Delphine Boël door koning Albert erkend als zijn dochter na een juridische strijd van zes jaar waarin de voormalige koning bij monde van zijn advocaat herhaalde dat zij zijn dochter niet was. Pas toen de rechtbank hem op straffe van een dwangsom van vijf mille per dag dwong tot een DNA-test, liet hij die doen, maar vocht tegelijkertijd de rechtmatigheid van de test aan. Als koning was hij immers onschendbaar. Maar enkele weken voordat de uitslag bekendgemaakt zou worden, deed Albert het zelf. Er waren kranten die de koning prezen om zijn openheid. Terwijl ik alleen maar dacht: wie is hier nou de bastaard?

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren