Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 085 - 888 1881

‘De breuk heeft me rust gegeven’

“Als moeder verbreek je het contact met je kinderen niet. Dat is tegen alle regels in. En toch, wanneer iemand me nu vraagt hoeveel kinderen ik heb, antwoord ik drie. En dat terwijl ik er vijf op de wereld heb gezet.”

Het huis van Marina (niet haar echte naam) oogt als een museum vol zorgvuldig gestapelde collecties cd’s, dvd’s en boeken. Vooral de categorie sprookjes is opvallend goed vertegenwoordigd. Toch weet de 74-jarige geboren en getogen Haagse inmiddels dat lang niet alle verhalen gelukkig eindigen. Hoe veelbelovend ze ook beginnen. Marina: “Ik was 21 jaar toen ik in verwachting raakte van mijn dochter. Niet gepland, wel gewenst. Ik was jong en grenzeloos verliefd op mijn Italiaanse vriend. Dus waarom niet? Omdat we in zijn geboortedorp Sicilië weinig toekomstperspectief hadden, weken we uit naar een stad in Noord-Italië. Een fatale keuze: waar hij op Sicilië werd gezien als ‘een meneer’, was hij daar slechts ‘een Italiaan’ en dat gekrenkte ego zocht een uitlaatklep. In rap tempo wisselden de scheldtirades, bedreigingen en rake klappen elkaar af. In het begin was het de schaamte die me liet zwijgen, maar uiteindelijk bleek het rechtssysteem in Italië veel te corrupt om überhaupt aangifte te doen. En zo ging er tien jaar voorbij. Terugkijkend heb ik geen idee hoe ik al die tijd ben doorgekomen. Ik vond afleiding in mijn werk en daarbij werd ik opnieuw moeder – ditmaal van een prachtige zoon – maar verder is er heel veel grijs. Op een dag knapte er iets van binnen en overwoog ik in een split second met mijn kinderen van een flat te springen.

Familiedrama
Marina’s ogen schieten vol, waarop een grote, rossige kater zich op haar schoot vleit. Heel even is het stil in huis. Ze slikt, waarna ze zonder een traan te laten haar verhaal vervolgt: “Volkomen waanzin natuurlijk! Gelukkig realiseerde ik mezelf dat ook, maar er moest iets gebeuren. Niet morgen, nu. Het was een kwestie van moorden of vermoord worden, zo voelde het op dat moment echt. Vluchten leek me de enige optie, maar mijn zoon en dochter stonden niet op mijn paspoort ingeschreven. Radeloos sprong ik diezelfde dag toch nog in de trein naar mijn ouders, ervan overtuigd dat ik de voogdij vanuit Nederland zo geregeld zou hebben. Ik was immers altijd een goede moeder geweest!”

Als vreemden tegenover elkaar
“Als ik toen had geweten, dat de hereniging uiteindelijk acht jaar op zich zou laten wachten en het gedroomde samenzijn met mijn inmiddels nieuwe Nederlandse gezin uiteindelijk één groot fiasco zou worden… Dan was ik toen gesprongen.” Weer is het stil. Verwoed probeert Marina de clowneske poppen op de rugleuning van de leren bank rechtop te zetten, terwijl een kat met drie poten zijn neus om de hoek steekt. “Waar het mis ging? Toen mijn Italiaanse kinderen volwassen waren en we ze eindelijk hierheen konden halen, stonden we als vreemden tegenover elkaar. Zij voelden zich – terecht – verstoten, terwijl mijn Nederlandse kroost zich – eveneens terecht – geen raad wist met deze ‘indringers’. Het weerzien werd zodoende al snel een wirwar van hangen en wurgen, doorspekt met jaloezie.”

Onvergeeflijke woorden en daden
“Ik weet niet meer wat de doorslag gaf. Het was de zoveelste woordenwisseling met mijn dochter, waarop zij besloot het contact te verbreken. Haar broer sloot zich daarbij aan en ik kon niet anders dan volgen. Ruim twintig jaar hadden we geprobeerd tot elkaar te komen, maar op de één op andere manier kwamen we niet voorbij de verwijten. En met het overlijden van mijn tweede man, die al die tijd een soort bemiddelaar was geweest, spatte de bel definitief uit elkaar. Natuurlijk deed dat pijn, maar gek genoeg ontstond er met het verstrijken van de tijd ook rust. Inmiddels zijn we bijna tien jaar verder en verwacht ik niet meer dat de stilte ooit nog wordt doorbroken. Sterker, mijn dochter wil ik niet eens meer zien. De dingen die zij heeft gezegd en gedaan zijn onvergeeflijk. Voor mijn zoon daarentegen staat de deur altijd open. Maar zolang zijn zus leeft, zal hij geen stap zetten. Die twee zijn twee handen op één buik. Wanneer mensen me tegenwoordig vragen hoeveel kinderen ik heb, zeg ik dan ook drie. Al spreekt mijn Nederlandse kroost elkaar onderling eveneens amper door alles wat er is gebeurd. Alleen mijn Nederlandse en Italiaanse zoon zien elkaar nog, net als mijn middelste Nederlandse dochter en mijn Italiaanse dochter. Dat stukje kruisbestuiving is het enige positieve dat eruit is voortgekomen. Wat dat betreft is het allemaal anders gelopen dan gedacht, maar ik verwijt mezelf niets. Ik weet dat ik er alles, maar dan ook alles aan heb gedaan om een andere uitkomst te bewerkstelligen.”

Een beter mens
Marina staat op en loopt naar de keuken. “Ik ben niet ongelukkig, hoor!”, roept ze, terwijl ze het koffieapparaat opnieuw aanzet. “Ik dans, speel toneel, heb een handvol goede vrienden, zet me met liefde in voor de buurt en vermaak me uitstekend met mijn drie kattenkinderen. Het leven heeft me dan wel onaangenaam verrast, het heeft me ook tot een beter mens gemaakt. Door alles wat ik heb meegemaakt, ben ik veranderd van een verwend, ietwat naiëf meisje in een wereldwijze vrouw.”

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren