Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 085 - 888 1881

Afscheid van je maatje

Wanneer een huisdier sterft, blijft er een leegte achter. Het praatje met de poes, ommetjes met de hond, terugfluiten naar de parkiet… dat soort gewone, dagelijkse dingen zijn ineens weg. Hoe gaan wij om met de dood van een huisdier?

Zestien jaar was Hans bij ons. Geen rashond, gewoon een leuk, vrolijk vuilnisbakkie”, vertelt Els Gerwen (62) uit Utrecht. “Toen de kinderen het huis uit waren, zeiden mijn man en ik vaak tegen elkaar: gelukkig hebben we Hans nog. En ineens werd hij slechter.” Na een korte lijdensweg van twee weken heeft de dierenarts Hans een spuitje gegeven. “Dat was echt beter voor het arme dier. We waren er zo kapot van, ook onze kinderen. Na overleg met de dierenarts besloten we om een mooie begraafplaats voor onze Hans te zoeken.” Hoewel het nu een halfjaar geleden is, rollen de tranen bij Els weer over de wangen als ze terugdenkt aan het afscheid van Hans. “Nou ja, ik heb er nu wel vrede mee. Hij heeft een fijn plekje op een dierenbegraafplaats aan de rand van de Veluwe. Mijn man en ik fietsen graag. Regelmatig is Hans onze bestemming voor een mooie fietstocht.”

Zorgen voor de juiste sfeer
Steeds meer mensen besluiten hun huisdier een laatste rustplaats te geven. Het gaat dan niet alleen om honden en katten. “Bij ons liggen ook cavia’s, konijnen, tamme ratten, parkietjes, papegaaien en zelfs een hagedis begraven”, vertelt Jefrem Hulsman. 27 jaar geleden begon zijn vader, Hein Hulsman, de dierenbegraafplaats Vennenberg in Dalfsen. “Het kostte heel wat moeite om de vergunning rond te krijgen, want een begraafplaats voor díeren, dat was toentertijd iets bijzonders. Inmiddels werk ik ook op de Vennenberg. Ik ben opgegroeid met ‘de dood’, want mijn vader is bijna zijn hele werkende leven grafdelver geweest. Zorgen voor de juiste sfeer, omgaan met mensen die verdriet hebben, dat heb ik van jongs af meegekregen.”

Het laatste afscheid
Terwijl Jefrem over de sfeervolle begraafplaats loopt, vertelt hij hoe het op Vennenberg in zijn werk gaat. “Meestal willen de mensen dat hun huisdier zo snel mogelijk begraven of gecremeerd wordt. Cremeren laten we elders doen, wel zorgen wij dat de as op gepaste wijze verstrooid of bewaard wordt. Sommige mensen willen de as verwerkt hebben in een mooi sieraad, anderen kiezen voor een urnengrafje hier op de begraafplaats. De begrafenis bereiden wij netjes voor; wij zorgen dat het graf klaar is. Willen mensen een mooie kist of rieten mand, dan kunnen ze die bij ons uitkiezen. Het kistje versieren, een mooie kindertekening erop, dat kan allemaal. Heel rustig laten we dan het dier in het graf zakken. De stilte die de bosrijke omgeving hier geeft, is bij zo’n kleine plechtigheid heel prettig. Ik hoor vaak van mensen dat ze hun lieve huisdier hier met een gerust hart achterlaten.” Regelmatig komen de eigenaren terug om het graf te bezoeken. “Laatst zei iemand mij: ‘Het graf van mijn ouders bezoek ik hoogstens één keer per jaar, hier in Dalfsen kom ik veel vaker.’ Dat zegt wel iets.”

Ongelofelijk intense band
De band die mensen met hun hond, kat of ander huisdier hebben, kan ongelooflijk intens zijn, zo merkt Jefrem steeds weer. “De taferelen die wij hier op de begraafplaats meemaken zijn soms hartverscheurend. Ik snap dat ook. Je hond bijvoorbeeld, die laat je drie keer per dag uit en is áltijd om je heen. Als je maatje dan komt te overlijden, is dat echt een afscheid hoor. Een begrafenis hier is meestal heel intiem: vader en moeder met de kinderen die afscheid nemen van hun huisgenoot. In die sfeer kan het heel emotioneel worden, in zo’n kleine kring hoef je je niet voor elkaar te schamen. En wij geven de mensen de ruimte om hun verdriet met elkaar te delen.” De familie Hulsman heeft een begeleidende rol. “We kunnen een mooie steen op het grafje plaatsen met een inscriptie. Laatst was een eigenaar van een hond zo overmand door verdriet, dat ik hem echt tegen zichzelf in bescherming moest nemen. Meegesleept door zijn emoties wilde hij het mooiste van het mooiste, de allerduurste steen, het werd bijna onbetaalbaar. Ik heb het hem afgeraden en achteraf was hij mij daar dankbaar voor.”

‘Mijn hond vertel ik alles’
Kan Jefrem de toenemende belangstelling voor dierenbegraafplaatsen verklaren? “Huisdieren zijn veel meer een onderdeel van het gezin, van je leven geworden. Hier in de omgeving zie ik het ook: was de hond vroeger dag en nacht op het erf van de boerderijen, nu zie je dat de boeren hun hond in huis laten. Want de hond, die hoort er nu gewoon bij. Wij horen ook veel verhalen van de mensen die hier bij ons hun huisdier in alle rust achterlaten. Een mevrouw zei het vorige week nog heel treffend: ‘Als mij iets dwarszit en ik vertel het aan mijn buurvrouw, dan weet de hele buurt het in no time. Maar vertel ik het mijn hond, dan blijft het onder ons.’ Je huisdier kun je voor honderd procent vertrouwen.” Jefrem loopt naar het hek, waar een moeder en haar dochter op hem wachten. Ze gaan, samen met Jefrem, hun lieve Poekie begraven.

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren