Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 085 - 888 1881

Ik was zo graag opa geweest

Het is mijn vrouw en mij in ons gelukkige huwelijk helaas niet gegeven kinderen te krijgen. Daar hebben we veel verdriet om gehad, maar we hebben in de loop der jaren daarmee leren omgaan. We hebben genoten van ons vrije leven en van elkaar. We hebben een fijne vriendenkring, veel kunnen reizen en samen leuke dingen gedaan. Maar nu we ouder zijn, gaan de gesprekken in onze vriendenkring steeds vaker over kleinkinderen en hoe leuk het is om opa of oma te zijn. We merken dat het verdriet van toen nu weer dubbel zo hard terugkomt. We kunnen daar voor onszelf nog even geen weg in vinden merk ik, zowel emotioneel als praktisch.
Roland uit Eemnes

“Vermoei je vrienden nooit met te veel vakantiekiekjes, maar vooral niet met babyfoto’s. Echt, ze zitten er niet op te wachten.” Dat is één van die waardevolle tips die mijn moeder mij ooit heeft meegegeven. (Tja, wat herinneringen van waarde betreft heb ik een geheugen als een olifantenmoeder. Ik weet altijd precies waarom, waar, wanneer en hoe iets is gezegd en zelfs op welke toon.) De geschiedenis gaat verder. Mijn moeder en vader waren de laatste ‘singles’ in hun vriendengroep. Dus tja… ze trouwden. Toen kregen ze de babyfoto’s te zien van hun vrienden, vergezeld van de vraag: wanneer jullie? En daar kwamen mijn broer en ik… en een scheiding van hen jaren later…

Met deze privéontboezeming wil ik u vertellen dat mijn moeder mij geleerd heeft hoe moeilijk het is om te gaan met vrienden die hun eigen (baby)geluk willen delen en het zelfs opleggen aan anderen. U moet samen met uw vrouw, buiten uw eigen grootste wens om kinderen te krijgen, een ongelooflijk sociale druk gevoeld hebben waarmee u om heeft leren gaan.
Wat een ‘verborgen’ schitterende liefdesbrief is uw schrijven aan mij! U schrijft immers dat u samen de stormen van onvervulde wensen heeft weten te weerstaan. Nu een volgende generatie zich aandient, krijgt u met hetzelfde te maken. Maar ook dit overleeft u samen. Zeg tegen die vrienden, waarvan u weet dat zij hun geluk met u willen delen, hoe zwaar u en uw vrouw het hebben gehad dat u geen kinderen kon krijgen. Dat u begrijpt dat zij het geluk dat hen ten deel is gevallen, willen delen, maar dat dit juist die oude wonden weer openrijt. Vraag hen om hun begrip en de verhalen over hun kleinkinderen tot een minimum te beperken.

Ik begon mijn antwoord met het verhaal van mijn moeder. Laat ik afsluiten met mijn eigen verhaal: Ik heb geen kinderen gekregen; ben zelfs niet getrouwd geweest. In mijn leven ben ik geconfronteerd met foto’s van huwelijken en baby’s… en ook ik zit nu in de leeftijdscategorie van foto’s van kleinkinderen. Mijn reactie was, en is, altijd: wat heerlijk dat jullie dat mee mogen maken. Mijn leven is anders gelopen… Door omstandigheden, door de natuur of wat dan ook. Dat doet mij best een beetje pijn als ik over jullie geluk hoor, maar het heeft voor mij niet zo mogen zijn. De verhalen over het kindergeluk werden vanzelf minder, omdat ze rekening hielden met mijn levenspad. Dus eerlijk zijn over uw gevoelens lijkt mij in dit geval het beste. Daarmee erkent u immers iedere keer weer uw eigen pijn, waardoor u anderen ook de kans geeft die te respecteren.

Myrna Goossen
beantwoordt elke week vragen op basis van haar praktijk­gerichte studie psychologie en haar eigen levenservaring.

U kunt uw probleem aan Myrna voorleggen via haar persoonlijke e-mail­adres myrna@maxmagazine.nl.
Per post kan ook: Redactie MAX Magazine, t.a.v. Myrna, Postbus 277, 1200 AG, Hilversum.

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren