Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 085 - 888 1881

Kneuterige aandoenlijkheid

Bij vogelopvangcentrum ‘De Fugelpits’ in Moddergat (Friesland), één van de vijf kust-asielen van Nederland die zich hebben gespecialiseerd in het revalideren van olieslachtoffers, zijn afgelopen tijd tientallen koeten en strandlopers binnengebracht. Ze waren sterk vermagerd, uitermate sloom en lieten zich zomaar oppakken. Slachtoffers van de containerramp? Zou zo maar kunnen.

Frieslands hoge noorden. De kale kop van Nederland. Mijn vrouw vond er niet veel aan. Te kaal, te ruim, geen mens te bekennen. Maar ik zwerf er graag rond. Dan maar in m’n eentje. Soms met de auto, vaak op de fiets. Over de hoge dijk, door het lage land. Die weergaloze ruimte. Een wereld verdeeld in louter vlakken. Het blauw van de lucht, het groen van de weiden, het bruin van de akkers. Slechts hier en daar onderbroken door een stip of een kras. Waarin je, als je heel goed keek, een toren kon herkennen. Of een boerderij, een vaart. Nederland volgens Mondriaan.

Of is dat een te moderne benaming voor het land van ‘Afkes Tiental’? Fameus boek uit mijn jeugd, geschreven door Nienke van Hichtum die hier, in het dorpje Nes, werd geboren. Er staat een lief beeldje van haar aan de Mûnewei, maar wie kent Nienke nog? De nieuwe tijd, net wat u zegt. Jannie van de Rooi heeft haar verrukkelijke, van nostalgie kromstaande kruidenierszaakje (kaneelstokken voor een dûbeltsje) aan de Hoofdstraat in het nabij gelegen Wierum, waarschijnlijk ook moeten sluiten. Ik kon het vorig jaar tenminste niet meer vinden. Maar gelukkig, het iets meer naar het oosten gelegen Moddergat is er nog. Vijftien jaar geleden in een televisieprogramma van de NCRV uitgeroepen tot het op één na mooiste plekje van Nederland (de Weerribben werd eerste). Kneuterige aandoenlijkheid. Met in de oksel van de groenfluwelen Waddendijk een kerkje, wat boerderijen en een snoertje huisjes.

In een paar van die huisjes een museum: ’t Fiskerhúske. Het leven van vroeger in woord en beeld: een vissershuisje zoals het er in 1850 moet hebben uitgezien, scheepsmodellen, vissersgereedschap en herinneringen aan De Ramp natuurlijk, de ramp van 1883 toen na de stormnacht van 5 op 6 maart slechts vijf van de tweeëntwintig uit Moddergat weggevaren schepen terugkeerden. De rest verging. Zie ook het monument op de Dijk.

Drieëntachtig vissers vonden de dood, vijftig vrouwen – van wie tien zwanger – waren in één klap weduwe, honderdvijftig kinderen hadden geen vader meer. Zo mogelijk nog gruwelijker is een verhaal achter die ramp. Gerrit Bastenburg was nog niet gered – als één van de slechts 26 – of hij voer alweer uit. Er moest brood op de plank komen. Bij de eerste haal vond hij een lijk in de netten. Dat van zijn broer Jan.

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren