Dé gids voor radio, televisie en plezierig leven
Abonnementen service: 035 - 2019505

Een sprookje in de Meinweg

Het kwam door de oude meneer Cox. De man die ’s ochtends voor de trouwe gasten eieren kookte. Of pocheerde. Of scrambelde. Of bakte ‘Dooier heel laten?’. Je kon het bij hem krijgen zoals je ’t wilde. Zoals alles in zijn op de grens van Nederland en Duitsland staande Landhotel Cox dat een paar jaar terug helaas in andere handen overging. Ouderwets gastheerschap.

Alsof we door de boeken van de gebroeders Grimm wandelden

“In onze tuin zat vanochtend een grauwe klauwier”, zei hij op een ochtend vanachter zijn potten en pannen. “Heeft u die wel eens gezien?” Hallo. We wisten niet eens dat dat een vogel was. “Hij is ook vrij zeldzaam”, vervolgde de oude Cox met een zeker welbehagen, “en als je ‘m ziet, denk je ach wat een schatje. Maar mevrouw, meneer, het is een meedogenloze boef. Hij grijpt zijn prooi – hagedisjes, insecten, kleine muisjes zelfs soms – en prikt ze vervolgens dood op een doorn of een stuk prikkeldraad. Echt waar.” Dat wilden we dan nog wel eens zien. De Meinweg daarom in, een tot ver in Duitsland doorstotend natuurgebied, dat ik sindsdien tot mijn favoriete ‘mooiste plekjes van Nederland’ reken. Nee, die gruwelklauwier nooit gezien natuurlijk. Net zo min als de aangekondigde adders, roodwangschildpadden en levendbarende hagedissen, om maar een paar hier rondzwervende exoten te noemen.

Maar wàt een tocht. Alsof we door de illustraties in de sprookjesboeken van de gebroeders Grimm wandelden. Die mysterieuze, door een gouden sluier van dauw en zon bedekte vennetjes. De geheimzinnige berkenbosjes. Dat doodstille, terrasvormige, tot tachtig meter hoogte oplopend landschap. Dat dan ook nog eens werd opgedirkt door fel getatoeëerde reuzenlibellen bij het Melickerven, hoog hinnikende dodaarzen in de Rolvennen en een groepje tevreden knorrende zwijntjes bezijden de Lange Luier.

En toen hadden we, later die dag, oplichtend in het smeulende licht van de avondzon, die duizenden bloeiende waterlelies in het Elfenmeer nog niet eens gezien. Een sprookje. Inderdaad.

Reisjournalist Rob van den Dobbelsteen schrijft iedere week een persoonlijk verslag van een mooi plekje in Nederland. Meer info: www.np-demeinweg.nl

  Post & Mail

Wilt u reageren op de inhoud van MAX Magazine, een tv- of radioprogramma? Stuur dan een bericht naar MAX Magazine. De redactie maakt elke week een selectie en kort soms berichten in.

Reageren